Φιλελευθερισμός και σύγχρονο κυνήγι μαγισσών

Μαΐου 13, 2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ

 

Μνήμη Γ.ΚΟΚΚΙΝΙΔΗ και Γ. ΓΙΑΝΟΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

Όλη η ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών που χαρακτηρίζονται από βαθιές εσωτερικές αντιθέσεις δεν είναι παρά η ιστορία μιας αέναης αναζήτησης, ανακάλυψης, κατασκευής ή εφεύρεσης αποδιοπομπαίων τράγων που πυροδοτείται και καθοδηγείται από την εξουσία.  Η ύπαρξη του αποδιοπομπαίου τράγου αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση της ισχυροποίησης και της διαιώνισης της εξουσίας που την κατασκευάζει γιατί της δίνει τη δυνατότητα να  μεταμορφώνεται υβριδιακά από στοιχείο που διασπά σε στοιχείο που ενοχλεί την κοινωνία.

Η εξουσία και η αποδιοπομποίηση είναι έννοιες συνυφασμένες και η αμφισβήτηση και η εξάλειψη της μιας είναι αδύνατη χωρίς την αμφισβήτηση και την εξάλειψη της άλλης.  Η θεωρία της εξόντωσης ενός ατόμου ή μιας ομάδας αποδιοπομπαίων τράγων διαμορφώνεται από ένα σύνολο σκόπιμων μύθων όπως ότι τα άτομα ή οι ομάδες πάσχουν ή υποφέρουν από αυτή τη διαφοροποίηση, ότι είναι κατώτερα κοινωνικά και ψυχολογικά από εκείνους που δεν πάσχουν, και ότι τα άτομα αυτά δεν έχουν επίγνωση της κατάστασής τους.  Έτσι η διάσπαση και η απομόνωση πραγματοποιείται.

Οι ηθικές καταδίκες και οι κοινωνικές διευθετήσεις που βασίζονται σ’ αυτές τις ιδέες συνιστούν μια ανήθικη ιδεολογία μισαλλοδοξίας.  Θα συγκρίνω την ιδέα της μαγείας και τη δίωξη των μαγισσών με την ιδέα της ψυχικής αρρώστιας και τη δίωξη των ψυχικά ασθενών.  Η ιδεολογία της ψυχικής υγείας και αρρώστιας εξυπηρετεί μία ολοφάνερη και πιεστική ηθική ανάγκη.  Εφ’ όσον η κλασσική επιταγή ορίζει ότι οι ασθενείς πρέπει να θεραπεύονται με την συγκατάθεσή τους και προς όφελός τους είναι αναγκαίο να εξηγηθούν και να δικαιωθούν οι καταστάσεις εκείνες στις οποίες τα άτομα θεραπεύονται χωρίς τη συγκατάθεσή τους και προς ζημία τους.  Η ιδέα της τρέλας εξυπηρετεί αυτή την ανάγκη.  Δίνει στους υγιείς τη δυνατότητα να συναλλάσσονται με εκείνους τους οποίους ταξινομούν ως παράφρονες με ένα τρόπο κατάλληλο για τους υγιείς.  Σ’ αυτή την ιατρική απόρριψη του Άλλου ως τρελού, αναγνωρίζουμε την αξιοσημείωτα αμετάβλητη θρησκευτική απόρριψη του Άλλου ως αιρετικού με άλλη λεκτική και τεχνική ενδυμασία.  Η καλύτερη και επιπλέον μοναδική ελπίδα του προβλήματος της ψυχικής υγείας βρίσκεται όχι στην ενδυνάμωση αλλά στην αποδυνάμωση της εξουσίας της Θεσμικής Ψυχιατρικής.

Η σύγχρονη ψυχιατρική γεννήθηκε από την τροποποίηση της στάσης απέναντι στη μαγεία, ως μία μορφή ιατρικής πειθαρχίας.  Αν και οι μάγοι δεν ήταν ψυχικά ασθενείς ωστόσο αυτό συνέβη εξαιτίας του μετασχηματισμού της θρησκευτικής ιδεολογίας σε επιστημονική με αποτέλεσμα την αντικατάσταση του θεολογικού κινήματος από ένα μαζικό – ιατρικό κίνημα και την αντικατάσταση της δίωξης των αιρετικών από την δίωξη των τρελών. Στο παρελθόν οι κοινωνίες δημιουργούσαν μάγισσες τώρα δημιουργούν ψυχικά ασθενείς.

Όπως η τυπική ευρωπαία μάγισσα του 15ου αιώνα, έτσι και ο τυπικός ψυχασθενής στην εποχή μας είναι ένα φτωχό άτομο που έχει κατηγορηθεί ή κατηγορείται ότι δημιουργεί προβλήματα και χαρακτηρίζεται ως ψυχοπαθής παρά τη θέλησή του, φυλακίζεται παρά τη θέλησή του και βασανίζεται παρά τη θέλησή του.

Η Ιερή Εξέταση ακόμα και στην περίοδο της ακμής της δεν κέντριζε τις ευαισθησίες των περισσότερων ανθρώπων παρόλο που ο καθένας από αυτούς φρόντιζε από μόνος του να παραμείνει έξω από την αρπάγη της. Το ίδιο και η Θεσμική Ψυχιατρική. Η συμπεριφορά των ανθρώπων που διαφέρει από αυτήν των συνανθρώπων τους, είτε με το να υπολείπονται είτε με το να υπερβαίνουν τις σταθερές της ομάδας, αποτελεί ένα μυστήριο και ταυτόχρονα μια απειλή. Οι ιδέες της δαιμονοκατοχής και της τρέλας μας εξοπλίζουν με μια πρωτόγονη θεωρία για την εξήγηση αυτών των φαινόμενων από την οποία απορρέουν οι κατάλληλες μέθοδοι για τον χειρισμό τους.

Τα πιστεύω που οδήγησαν στη δίωξη των μαγισσών προϋπήρχαν του 13ου αιώνα αλλά μόνο τον 13ο αιώνα άρχισε να χρησιμοποιείται από την ευρωπαϊκή κοινωνία ως βάση ενός οργανωμένου κινήματος που είχε ως διακηρυγμένο σκοπό την προστασία της κοινωνίας από τον κίνδυνο και αποκρυσταλλώθηκε στην Ιερά Εξέταση. Απειλή ήταν η μάγισσα και προστάτης ο ιεροεξεταστής.

Με παρόμοιο τρόπο η ιδέα της τρέλας προϋπήρχε του 17ου αιώνα, αλλά μόνο τον 17ο αιώνα άρχισε να χρησιμοποιείται από την ευρωπαϊκή κοινωνία και αποκρυσταλλώθηκε στην Θεσμική Ψυχιατρική. Απειλή είναι ο παράφρονας και προστάτης ο φρενολόγος.

Το κυνήγι των μαγισσών διήρκεσε πάνω από 4 αιώνες. Το κυνήγι των ψυχικά ασθενών διαρκεί πάνω από 3 αιώνες τώρα και η δημοτικότητά του αυξάνεται συνεχώς.

Από τις αρχές του 13ου αιώνα όλες οι κακοτυχίες, από τις καταστροφές της συγκομιδής μέχρι τις επιδημίες, φορτώνονταν στις μάγισσες και τους εβραίους και η εξόντωσή τους επιβλήθηκε ως μια κοινωνικά αποδεκτή πρακτική. Παρόλο που οι 4 αιώνες μεταξύ του 1200 και του 1600 υπήρξαν αγωνιώδεις για τους εβραίους, ήταν το ίδιο αγωνιώδεις και για τους χριστιανούς. Δε θα πρέπει να μας αποπροσανατολίζουν κατηγορίες του τύπου «στυγνός δολοφόνος» και «βεβηλωτής των οσίων» που εκτόξευαν εναντίον των εβραίων, και «μαγεία» και «αίρεση» που απευθυνόταν στους χριστιανούς. Και στους μεν και στους δε εφάρμοζαν την ίδια ψυχολογία, την ίδια προβληματική, τον ίδιο τρόπο εκδίκασης, τον ίδιο τρόπο απόδειξης και τον ίδιο τρόπο βασανισμού. Οι εβραίοι που κατηγορούνταν για στυγνές δολοφονίες σέρνονταν για παλούκωμα, ενώ οι χριστιανοί που κατηγορούνταν για μαγεία καίγονταν στις πλατείες. Το Malleus Maleficarum, το «σφυρί των μαγισσών», συστήνει τους γιατρούς ως ειδικούς διαγνωστικούς και ως ειδικούς μάρτυρες στις δίκες των μαγισσών στη γνώμη των οποίων θα στηρίζονταν οι επαγγελματίες δικαστές (ιεροεξεταστές και λαϊκοί), προκειμένου να διακρίνουν τις αρρώστιες που οφείλονται σε φυσικά αίτια από τις αρρώστιες που προκαλούνται από την μαγεία.

Στο πλαίσιο του νέου πολιτιστικού κλίματος (κοσμικού και επιστημονικού) του 17ου αιώνα, όπως και σε κάθε άλλη περίοδο, υπήρχαν άνθρωποι μειονεκτικοί ή αναποτελεσματικοί ή καθώς επίσης και σκεπτόμενοι και με έντονα κριτική διάθεση. Η συμμόρφωση ήταν και πάλι αναγκαία. Ο αντικομφορμιστής ή εκείνοι που αρνούνταν ή απέφευγαν να αποδεχτούν τις κυρίαρχες κοινωνικές αξίες αναγορεύτηκαν και πάλι σε εχθρούς της κοινωνίας. Βέβαια η επιταγή που ήταν κατάλληλη για την νέα κοινωνία δεν μπορούσε να κατανοηθεί με όρους της θείας χάριτος. Για την κατανόηση της νέας κοινωνίας στη θέση των όρων της θείας χάριτος χρησιμοποιήθηκαν όροι της δημόσιας υγείας. Οι εσωτερικοί εχθροί αυτής της κοινωνίας αντιμετωπίζονταν έτσι ως τρελοί και σταδιακά εμφανίστηκε η Θεσμική Ψυχιατρική (όπως είχε εμφανιστεί νωρίτερα η Ιερά Εξέταση) για να προστατεύσει την ομάδα από την απειλή.

Στο παρελθόν το ερώτημα ήταν σε ποια κατηγορία ανήκουν οι ψυχικά ασθενείς; Οι θεσμικοί ψυχίατροι και οι άνθρωποι που παίζουν το ρόλο του διαφωτιστή της κοινής γνώμης υποστηρίζουν ότι οι ψυχικά ασθενείς ανήκουν στην κατηγορία των σχεδόν εγκληματιών επειδή είναι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους και τους άλλους. Επιπλέον, για να υποστηρίξουν την εξουσία και τα προνόμιά τους, οι θεσμικοί ψυχίατροι συνδέουν τις έννοιες ψυχασθένεια και εγκληματικότητα και εναντιώνονται σε κάθε προσπάθεια διάκρισής τους, με τον ισχυρισμό ότι ψυχική ασθένεια και έγκλημα είναι το ίδιο και το αυτό και ότι οι ψυχικά ασθενείς είναι επικίνδυνοι μια που οι ψυχικά υγιείς δεν είναι.

Η άποψη ότι το έγκλημα είναι σύμπτωμα και προϊόν ψυχικής ασθένειας δεν είναι παρά ένα παραμύθι που οι υποστηρικτές τους ήθελαν να μας κάνουν να το πιστέψουμε. Εξάλλου η περιπλοκή της ιδέας αυτής είναι σήμερα πολύ χρήσιμη για τη Θεσμική Ψυχιατρική όπως ακριβώς η περιπλοκή της ιδέας με τη μαγεία και η σύνδεσή της με τη δηλητηρίαση ήταν πολύ χρήσιμη στην Ιερά Εξέταση.

Ο ιεροεξεταστής σώζει την ψυχή του αιρετικού και διασφαλίζει την ακεραιότητα της εκκλησίας του.  Ο ψυχίατρος επαναφέρει τον ασθενή στην ψυχική υγεία και προστατεύει την κοινωνία από ένα επικίνδυνο τρελό.  Ο ιεροεξεταστής (όπως και ο ψυχίατρος) είναι ένας επιδημιολόγος γιατί τον αφορά η επικράτηση της μαγείας, ένας γιατρός είναι ειδικός στις διαγνώσεις γιατί αυτός αποδεικνύει ποια είναι μάγισσα και ποια όχι, και τέλος ένας θεραπευτής γιατί ξορκίζει το κακό και εξασφαλίζει τη σωτηρία της ψυχής εκείνου που κατέχεται από αυτό.

Η βασική ομοιότητα μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων έγκειται στο γεγονός ότι οι κατήγοροι  δεν κάνουν ποτέ λάθος και ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει ποτέ δίκιο.  Για το θύμα, τόσο η παραδοχή όσο και η άρνηση της μαγείας και της ψυχικής ασθένειας οδηγεί πάντα στο ίδιο καταστροφικό αποτέλεσμα.  Εξάλλου δεν υπάρχει καμιά συμπεριφορά (ή πρόσωπο) που να μην μπορεί να διαγνωστεί εύκολα ως ανώμαλη ή άρρωστη από κάποιο ψυχίατρο.

Τώρα ας έρθουμε στα δικά μας.  Από το 15ο αιώνα η διαδικασία της οικειοποίησης μέσω της  «επένδυσης στο σώμα»  αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στην ιστορία της κλασσικής πολιτικής οικονομίας.  Η οικονομική θεωρία του Γάλλου γιατρού και φυσιοκράτη Francois Quensay διαμορφώθηκε μέσω της γνώσης, της κυκλοφορίας του αίματος, όπου ο Quensay έβλεπε την οικονομία των εμπορευμάτων αντίστοιχη με την κυκλοφορία του αίματος.  Ο Quensay μαζί με τον Smith  και Ricardo επινόησαν μια οικονομία βασισμένη στο αξίωμα ότι όλοι ζούμε ρομαντικά σ’ ένα οικογενειακό οίκο (το εθνικό κράτος) και οφείλουμε να τον αγαπάμε.

Εξ ου και ο αντιλαϊκίστικος λαϊκισμός της εθνικής σωτηρίας της Ελλάδας παράγει ένα αίσθημα εθνικής ομοθυμίας, «νέας εθνικοφροσύνης»  (Σαμαράς και Καμένος) με εθνοπρεπή διόρθωση των σχολικών βιβλίων, «Καθαροί Έλληνες του Λάος»  αλλά και αίτημα του τελευταίου για κρατική επιδότηση του όπλου με το οποίο ο ευυπόληπτος νομοταγής οικογενειάρχης θα προστατεύσει την οικογένειά του από την εγκληματικότητα των «λαθρομεταναστών».

Αυτή η επιχείρηση «σοκ και δέος»  έγινε με στρατηγική σωματικής και ηθικής πειθαρχικής τάξης:  συλογική ενοχοποίηση, μελοδραματική αισθηματολογία και συντηρητική αναδίπλωση στα δήθεν αξιακά θεμέλια όπως η οικογενειακή θαλπωρή και η εθνική οικειότητα γιατί όπως είπε και η Θάτσερ «Δεν υπάρχει κοινωνία μόνο άτομα και οικογένειες».  Πρόσφατα ο Μάκης Βορίδης μας θύμισε ότι η οικογένεια είναι το επίκεντρο κάθε φιλελεύθερης βιοπολιτικής, όταν μπλόκαρε νομοσχέδιο που θα διευκόλυνε τις διαδικασίες του διαζυγίου, με το επιχείρημα ότι ο γάμος είναι ιερός.  Εξαίρεται η οικογενειακή ψήφος και η σημασία του οικογενειακού δεσμού ως πυλώνα του εθνικού κορμού, ή στις περιπτώσεις του ρατσιστικού λόγου ως θεματοφύλακα της φυλετικής καθαρότητας.

Το εθνικό κράτος, με την συνδρομή ιδιωτικών φορέων αστυνόμευσης, αποκαθίσταται ως εθνοπατριαρχικός μηχανισμός επιτήρησης συνόρων και ρουτινοποίησης αποκλεισμών:  Έθνος, φύλο, γλώσσα, ταξική και οικονομική θέση, ξενοφοβία, ισλαμοφοβία, αντισιμητισμός και κάθε είδους ρατσισμός, σεξισμός και ομοφοβία.

Η κρίση ως ιστορική και πολιτισμική συνθήκη διακυβέρνησης, συνδέεται πάντα με το ερώτημα πώς να ζούμε και πώς να επιθυμούμε.

Μέσω του πειθαρχικού ιατρικού λόγου χαράσσεται μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο πολιτικό σώμα που ασθενεί, πρέπει να μπει στο γύψο, δηλαδή χρειάζεται προστασία, και στα γυμνά ξένα σώματα που απειλούν την εξουσία, που πλέον όχι πια ως θάνατος που εφορμά αιφνιδίως επί της ζωής αλλά ως μόνιμος θάνατος που γλιστράει μέσα στη ζωή, την ροκανίζει συνεχώς, την περιορίζει και την εξασθενεί.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι απλώς ένα οικονομικό δόγμα ή ένα σύστημα οικονομικής διακυβέρνησης που θεμελιώνεται στην αγορά, την ιδιωτικοποίηση και την επιχειρηματική ελευθερία. Δεν είναι απλώς μια ιδεολογία της αδέσμευτης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς που περιορίζει την εμβέλεια της διακυβέρνησης. Είναι μια πολιτική ορθολογικότητα διακυβέρνησης που επιδιώκει μια γενικευμένη και διάχυτη κοινωνική κανονικότητα όπου θεμελιώνεται σε όλες τις διαστάσεις της ανθρώπινης ζωής, ακόμη και τις πιο μύχιες, με όρους λογικής της βελτιστοποίησης. Η κοινωνική ζωή, η ζωή των ανθρώπων και οι ανθρώπινες σχέσεις μπαίνουν στο στόχαστρο της διακυβέρνησης. Όπως είπε και η Θάτσερ: «Τα οικονομικά είναι μέθοδος. Ο στόχος είναι να αλλάξουμε τα συναισθήματα των ανθρώπων». Η εξουσία του να χαρίζει κανείς ζωή και να αφήνει τον άλλον να πεθάνει. Η αξιοβίωτη ζωή χαρίζεται. Τα ξένα σώματα διαπομπεύονται (οροθετικές), απομονώνονται, εξοστρακίζονται, εγκλείονται και αποκλείονται, ορίζονται και εξορίζονται, ταξινομούνται και παραλείπονται. Τα σώματα πρέπει να ενστερνιστούν, να εγκλείσουν την αλήθεια του κράτους και οι άλλοι πρέπει να την αναγνωρίσουν σε αυτό.

Διαλυμένα, διασκορπισμένα, εξαρθρωμένα μέλη που δεν είναι παρά συνεκδοχές, τόσο μακριά έχουν ταξιδέψει από το σύνολο. Σώματα τραυματισμένα ή περιφρονητέα, ασθενή ή φθαρμένα, αποτελούν την αποδεικτική βάση μιας σημαντικής μαρτυρίας περί αλήθειας, των αναγκαίων πιστοποιητικών ενάντια στην εξουσία.

Η ομορφιά του ανθρώπου βρίσκεται στην καταστροφή του. Είμαι ένα όνειρο που θα ονειρευόταν τον ονειρευτή του. Κοιμήθηκα τα όνειρά μας και ονειρεύτηκα ότι κοιμόμασταν. Η ζωή μας δεν είναι παρά το τίποτα που ζητάμε ακατάπαυστα. Μια μόνη εφικτή λύση υπάρχει: να γίνω πανούκλα και να προσβάλω τους βουβώνες. Κάθε μέσο για να λησμονάει κανείς τον εαυτό του είναι καλό: αυτοκτονία, θανατική ποινή, τρέλα, ναρκωτικά, αλκοολισμός.

Αλλά θα πρέπει επίσης να καταργηθούν οι ένοπλοι, οι υποτιθέμενοι υγιείς και οι φύλακές τους.

Πέρα από όλα αυτά παραμένει η καλλιτεχνικότητα, το καλλιτεχνικό δηλαδή κίνητρο, και ο ίδιος ο καλλιτέχνης ο οποίος θα διαχωρίζεται και θα γίνεται αντιληπτός απ’ τη στάση του και μόνο.

Πέρα από όλα αυτά, η νέα γενιά δε θα αφήσει τίποτα στην τύχη κι όταν θα λέμε πόνος θα απαντάει επανάσταση.

 

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΖΩΝΤΩΝ(ΧΡΗΣΤΩΝ) ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία

ΚΤΕΟ – Ανθρώπων

Μαρτίου 12, 2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Για να γράψω αυτό το κείμενο πληκτρολογώ με το αριστερό μου χέρι μόνο, όπως έχω μάθει να κάνω εδώ και 5 χρόνια, όταν το δεξί σταμάτησε εντελώς να λειτουργεί εξ αιτίας της σκλήρυνσης  κατά πλάκας με την οποία  συν –κατοικώ από το 2002. Παράλληλα βέβαια και το δεξιό μου πόδι δεν υπακούει, δεν έχει καμιά δύναμη δεν λειτουργεί. Η σκλήρυνση δεν είναι εύκολος αντίπαλος, αυτό το γνωρίζουμε καλά οι πάσχοντες αλλά και οι δικοί μας άνθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά μαζί μας. Να προσθέσω και τις ορθοκυστικές διαταραχές που επίσης προκαλούνται από την νόσο, και έχουμε το κοκτέιλ της καθημερινότητας όχι μόνο της δικής μου αλλά και πολλών άλλων ασθενών. Οι πτώσεις μέσα και έξω από το σπίτι, οι καθημερινές ενέσεις, οι φυσιοθεραπείες στο σπίτι, η διαδικασία της ατομικής υγιεινής, η αναπηρική καρέκλα, τα 5 χάπια την ημέρα, το τρέξιμο της συζύγου μου, παράλληλα με την εργασία της στο σχολείο για φάρμακα, θεωρήσεις, εγκρίσεις κλπ δίνουν μια εικόνα της καθημερινότητας αυτού που είχε την ατυχία να νοσήσει από σκλήρυνση.

Η καθημερινή ζωή εν Ελλάδι όμως είναι ακόμη σκληρότερη από τη νόσο, ιδιαίτερα όταν χρειαστεί να εμπλακείς με τα ΚΕΠΑ (Κέντρα πιστοποίησης αναπηρίας), θα αφηγηθώ όσο πιο σύντομα μπορώ την εμπειρία μου: Κατέθεσα στις 13-7-2013 όλα τα δικαιολογητικά που απαιτούνταν (ιατρική γνωμάτευση από κρατικό νοσοκομείο με περιγραφή της παρούσας κατάστασης και το ιστορικό της νόσου, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, εξουσιοδότηση στην σύζυγο μου θεωρημένη παρακαλώ για το γνήσιο της υπογραφής μου). Με κάλεσαν να περάσω στις 25-2-2014 (και μην πει κανένας για την απεργία των γιατρών γιατί οι καθυστερήσεις υπήρχαν και πριν την απεργία), με τη βοήθεια της συζύγου μου και ενός φίλου για να σπρώχνει την αναπηρική καρέκλα φθάσαμε με ταξί στην πλατεία Αριστοτέλους (δεν θα μπορούσε άραγε η επιτροπή να λειτουργεί κάπου αλλού; αντί για το κέντρο της πόλης;  πχ σε ένα νοσοκομείο με πιο εύκολη πρόσβαση, πιο ευρύχωρα ασανσέρ, στο συγκεκριμένο κτίριο με τα βίας χωρούσε η αναπηρική καρέκλα στο ασανσέρ αλλά όχι και ο συνοδός.) Αναμονή στο δεύτερο όροφο περίπου 3 ώρες, οι υπάλληλοι του ΕΟΠΥΥ σε κατάσταση πανικού, άνθρωποι μόνοι με προβλήματα όρασης να προσπαθούν να βρουν το όνομά τους στις καταστάσεις έξω τις πόρτες (δεν θα μπορούσαν άραγε να έχουν μεγαλύτερα γράμματα;) άλλοι να παρακαλούν για μια αναπηρική καρέκλα κι αυτή να μην βρίσκεται πουθενά. Όταν κάποτε ήρθε η σειρά μου βρεθήκαμε μπροστά σε 3 γιατρούς υποθέτω νευρολόγους, οι 2 κοιτούσαν τα χαρτιά μήπως και λείπει κάτι, ο τρίτος με ένα σφυράκι στο χέρι κτύπησε το εσωτερικό του αγκώνα στο δεξιό μου χέρι (αυτό που δεν λειτουργεί)  και επίσης το δεξιό γόνατό μου, μου είπε να σφίξω τη δεξιά γροθιά, του απάντησα πως τα δάκτυλα μου δεν λυγίζουν ούτε και ανοίγουν, βρίσκονται σε μια μόνιμη θέση αγκυλωμένα ούτε ανοικτά ούτε κλειστά, μισάνοιχτα ή μισόκλειστα, οι ομοιοπαθείς θα με καταλάβουν. Μετά από περίπου 6 λεπτά μας είπαν πως τελειώσαμε λέγοντας σε 15 μέρες να πάμε να πάρουμε την απόφαση. Φεύγοντας αναρωτιόμουν αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν κλινική εμπειρία από την εποχή που έκαναν ειδικότητα ή γνωρίσουν μόνο να συνταγογραφούν;

Στις 6-3-2014 πήραμε την απόφαση στα χέρια μας, ποσοστό αναπηρίας 67 %, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Επίσης αποφάσισαν πως δεν χρήζω βοήθειας παρ όλο που χαρακτηρίζουν την κατάσταση μου δεξιά ημιπληγία, το ότι δεν μπορώ να κάνω ούτε βήμα μόνος μου δεν τους απασχολεί. Επίσης αποφάσισαν πως δεν έχω δικαίωμα στο εξωιδρυματικό επίδομα (η δαπάνη για φυσιοθεραπείες και το 25% συμμετοχή στα φάρμακα για τα συμπτώματα της νόσου δεν τους ενδιαφέρουν). Συμπέρασμα: Οι εν λόγω κύριοι δεν λειτουργούν με ιατρικά κριτήρια, μοιάζουν να εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία, το ποιος τους έδωσε την εντολή να περιορίσουν τα ποσοστά αναπηρίας δεν θα το μάθουμε ποτέ ούτε και θα βγει κάποιος να πάρει την ευθύνη, το ερώτημα είναι γιατί αυτός ο περιορισμός δεν γίνεται με διοικητικούς τρόπους από τη μεριά της πολιτείας; Τι χρειάζονται οι γιατροί και η ταλαιπωρία που τραβάμε; Για επιστημονικό άλλοθι; Για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά; Ας το ερμηνεύσει ο κάθε ένας…

Έχω δικαίωμα ένστασης εντός 10 ημερών κατά της απόφασης της πρωτοβάθμιας και να εξεταστώ (πότε;) από δευτεροβάθμια, δεν ξέρω αν θα το κάνω, αν έχω το κουράγιο να υποβληθώ πάλι σ’ αυτή την ταλαιπωρία, το πρόσωπο του τέρατος είναι πιο σκληρό από την αρρώστια,  γνωρίζω πως και άλλοι έχουν υποστεί αυτήν την αναλγησία μακάρι να ήμουν μόνο εγώ, αφιερώνω αυτές τις γραμμές σε όλους αυτούς και ενώνω τη φωνή μου με τη δική τους.

Γ.Σ.
Θεσσαλονίκη 7-3-2014

Ψυχική υγεία

Φεβρουαρίου 16, 2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ψυχική Υγεία: Η επικινδυνότητα αναπαραγωγής της Επικινδυνότητας

του Κώστα Μπαϊρακτάρη
Σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, είμαστε μάρτυρες μιας περιόδου βίαιης ανακατανομής του πλούτου —μίας καπιταλιστικής κρίσης. Η κρίση αυτή προσλαμβάνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε μία χώρα, όπως η Ελλάδα, στην οποία συναντάμε τον καπιταλισμό στην πιο χυδαία και διεφθαρμένη μορφή του. Μία χώρα που διαχρονικά κυβερνάται από το πιο παρασιτικό, το πιο απάνθρωπο —άρα και πιο παθολογικό— κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που τη μετέτρεψε σε οικονομικό προτεκτοράτο των τραπεζιτών ,του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των δυνάμεων εκείνων που ηγεμονεύουν μονοπωλιακά  ως σύγχρονοι αποικιοκράτες στην  Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αναφερόμαστε σε ένα πολιτικο-κοινωνικό σύστημα το οποίο για να μπορέσει να διατηρήσει και να αναπαράγει την εξουσία του ακυρώνει τους ίδιους τους αστικοδημοκρατικούς του θεσμούς ξευτιλίζοντας το ίδιο το αστικό κοινοβούλιο, τρομοκρατεί τον πληθυσμό και ενεργοποιεί τα πιο κτηνώδη ένστικτα για εξουσία, απαξιώνει τον άνθρωπο και αναδεικνύει την απανθρωπιά ως βασικό συστατικό της υπόστασής του. Χρησιμοποιεί μέσα οικονομικού εκμαυλισμού του λαού και προάγει συστηματικά τον ατομικισμό με στόχο την ανάδειξη του ανθρώπου σε καταναλωτή και πελάτη. Προάγει τον ανταγωνισμό, την ξενοφοβίακαι την αλληλοεξόντωση, δηλαδή την πιο ακραία μορφή της αλλοτρίωσης. Διεισδύει και διαχέει τον έλεγχό του στο κοινωνικό σώμα, ενισχύει την κρατική βία και καταστολή έχοντας στην υπηρεσία του διαπλεκόμενες επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης που μετατρέπουν τη βαρβαρότητα σε «είδηση» και τους αναγνώστες/τηλεθεατές σε θεατές της ίδιας της εξαθλίωσής τους, ανταποκρινόμενες, με αυτόν τον τρόπο, στο συστημικό τους ρόλο ως εργαλεία μνημονιακής χειραγώγησης αλλά και χύτρες κοινωνικής εκτόνωσης. Τα καθημερινά πλήγματα που δέχονται οι εργαζόμενοι σε μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση και εργασιακά δικαιώματα αποτυπώνονται με τον πιο επώδυνο τρόπο στους τομείς της Υγείας, της Παιδείας και της Κοινωνικής Πολιτικής.
Σε αυτό το πολιτικο-οικονομικό περιβάλλον εντάσσεται και η επιβαλλόμενη από του τοκογλύφους μνημονιακή υποχρέωση των κυβερνώντων για μείωση του αριθμού των δημοσιών υπαλλήλων και επιτάχυνση του «εκσυγχρονισμού» και της «μεταρρύθμισης» της ψυχικής υγείας μέσω της με δημοσιονομικά κριτήρια κατάργησης των ψυχιατρείων. Η άκριτη και ξαφνική, σε στενά μνημονιακά χρονοδιαγράμματα, διακομιδή ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία σε «ψυχοκοινωνικές μονάδες» του ιδιωτικού και του κρατικοδίαιτου μη-κυβερνητικού/ μη- κερδοσκοπικού τομέα, όπως αυτή περιγράφεται και στο έκτρωμα του αναθεωρημένου προγράμματος «Ψυχαργώς» δεν προκύπτει από την ιστορική ανάγκη αναθεώρησης του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος και την εφαρμογή εναλλακτικών μορφών υποστήριξης των συνανθρώπων μας αλλά από την δημοσιονομική ανάγκη για συρρίκνωση του δημόσιου αγαθού της υγείας και στον τομέα της ψυχικής υγείας. Παράλληλα αναδεικνύεται και ένα«εκσυγχρονιστικό» και δήθεν αποϊδεολογικοποιημένο νέο-ψυχιατρικό κατεστημένο (ως πλυντήριο της κλασσικής ψυχιατρικής) που στηρίζει «επιστημονικά» τα ανομήματα των εντολοδόχων της Τροϊκα και αδίστακτων πολιτικών τους.
Οφείλουμε όμως να ομολογήσουμε ότι οι όψιμες αντιδράσεις πολλών εργαζομένων στον τομέα της ψυχικής υγείας ενάντια στις μετακινήσεις, τις απολύσεις και τον νεοφιλελεύθερο εκσυγχρονισμό δεν ακυρώνουν το βάρος της μέχρι τώρα αδιαφορίας στον εγκλεισμό και την εξαθλίωση πολλών επαγγελματιών απέναντι σε αυτούς που τώρα επικαλούνται ότι προστατεύουν, δηλαδή τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία. Δεν ακυρώνουν το βάρος της παραγωγής και αναπαραγωγής στο κοινωνικό σώμα κοινωνικά επικίνδυνωνεννοιών όπως αυτή της επικινδυνότητας και της κατασκευής της ανάγκης επιτήρησης και ελέγχου των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία που προκύπτουν από αυτές.
Χαρακτηριστικά είναι τα επιχειρήματα που εμπεριέχονται στo εξώδικο που κατέθεσαν πρόσφατα εργαζόμενοι του ΨΝΘ με αφορμή την βίαιη μετεγκατάσταση των εγκλείστων στα πλαίσια εφαρμογής των μνημονιακών δεσμεύσεων:
«…Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι οι επιλεγέντες χώροι είναι ακατάλληλοι, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που προβλέπονται για την εγκατάσταση και λειτουργία ψυχιατρικών κλινικών και εγκυμονούν κινδύνους για τους ψυχικά ασθενείς, τους εργαζόμενους και τους επισκέπτες των νοσοκομείων..”
Η λογική αυτή και οι πρακτικές που προκύπτουν από αυτήν είναι και οι παράγοντες που συνοδεύουν ιστορικά την διεργασία δημιουργίας των ψυχιατρικών ασύλων και του ιδρυματικού εγκλεισμού
Αν δεν συνδεθούν οι αντιδράσεις των εργαζομένων με την ανάγκη υποστήριξης των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, αν οι εργαζόμενοι δεν ακυρώνουν καθημερινά στην πράξη την ψυχιατρική βαρβαρότητα, αν δεν καταγγείλουν και αν δεν αγωνιστούν από κοινού με τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία για την αποκατάσταση αυτών των δικαιωμάτων δικαίως θα κατηγορηθούν για συντεχνιακά κίνητρα και έλλειμμα αλληλεγγύης σε έναν κοινό αγώνα

«Ενδυνάμωση…»

Φεβρουαρίου 11, 2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Σήμερα έλαβα από το Κ. Ψ. Υ. Χανίων μια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος εκπαιδευομένων του έργου «Ενδυνάμωση της συλλογικής έκφρασης και συνηγορίας των ατόμων με ψυχική αναπηρία», που διοργανώνει η Ε.Σ.Α. μεΑ (Ν.Π.Ι.Δ.). Έγγραφο με ημερομηνία «Αθήνα 9.01.2014» και «Αριθμό πρωτοκόλου 38» το οποίο μπορείτε να βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: (www.esaea.gr/index.php?module=announce&ANN_id=4584&ANN_user_op=view&ns_news=1&MMN_position=20:20 ).
Άν και διαφωνώ σθεναρά με τον όρο «ψυχική αναπηρία», αλλά προτιμώ τον όρο «διαφορετικότητα»! καθότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου ανάπηρο, δηλαδή ανίκανο να σκεφτεί, αλλά διαφορετικό, το αντιπαρέρχομαι και συνεχίζω.

Το Ελληνικό κράτος «εθνικοί πόροι» με συνχρηματοδότηση απο το Ε. Κ. Τ. (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) θέλουν να μας ενημερώσουν για τα δικαιώματα μας («Ενότητες: 1. Ψυχική αναπηρία και δικαιώματα»), και κατόπιν να μας βάλουν να τα διεκδικήσουμε («Ενότητες: 2. Η διεκδίκηση των δικαιωμάτων»).
Δηλαδή το κράτος, μας θέλει, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας -αφού βέβαια μας τα μάθει- από το ίδιο το κράτος! Παράδοξο;

Καλή «μάσα» λοιπόν! Εγώ δεν πρόκειται να συμπράξω σε αυτή την απάτη, ούτε σκοπεύω να αφήσω να με χρησιμοποιήσουν σαν όχημα για να φάνε πάλι το παραδάκι ή να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους οι επαγγελματίες επιτήδιοι!

«Τρελός» είμαι κύριοι, όχι ηλίθιος!!!

Είς μνήμην Γιώργου Γιαννουλόπουλου!

Μετα βδελυγμίας,
Μιχάλης Δερμιτζάκης»

 

Επιβαρυμένα φορτία

Ιουνίου 6, 2013 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Επιβαρυμένα φορτία

Μάθαμε ότι γίνονται μεθοδεύσεις για να συμπεριληφθούν τα άτομα με ψυχική εμπειρία στην ομπρέλα των αναπήρων. Συγκεκριμένα οι πρόεδροι της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣαμΕΑ) και του ΕDF (European Disability Forum) ήρθαν σε επικοινωνία στο Ξενοδοχείο «Κάραβελ» όπου ειπώθηκε από τον ίδιο ότι ταξίδεψαν παντού για να συμπεριλάβουν τους ψυχασθενείς στις δικαιοδοσίες τους, αποφασίζοντας για εμάς χωρίς εμάς. Ας υπενθυμίσουμε ότι το EDF προάγει προγράμματα ψυχοχειρουργικής σε καρκινοπαθείς ψυχασθενείς και παραπληγικούς με πρόσχημα την επιστημονική πρόοδο και μέσω της εταιρείας Medtronic.

Εμείς λοιπόν οι περιφρονημένοι, οι τραυματισμένοι και άλλοι από τις ομάδες απαντάμε ότι όλα αυτά γίνονται για χάρη της τσέπης τους τώρα που τα κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Ένωση έρχονται. Τοποθετούμαστε ότι αυτές οι θεωρίες και πρακτικές περιορίζουν τον ελεύθερο λόγο, περιορίζουν την προσωπικότητα και μας επιβαρύνουν στιγματοποιώντας ολοένα και περισσότερο χρεώνοντάς μας ακόμη μια ταμπέλα, αυτή του αναπήρου. Δηλώνουμε ότι δε δεχόμαστε ούτε αυτήν την ταμπέλα και προχωράμε σε λειτουργικές διαστρωματικές συνθέσεις και πεδία ανάπτυξης ουσιαστικού διαλόγου.

Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής

Ομάδα Αυτοβοήθειας Ατόμων με Ψυχική Εμπειρία Χανίων

Εκδήλωση μνήμης

Απριλίου 9, 2013 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής διοργανώνει εκδήλωση για να τιμήσουμε τη μνήμη του Γιώργου Γιαννουλόπουλου, επιζώντα της ψυχιατρικής και αγωνιστή για τα δικαιώματα των πολιτών με ψυχιατρική εμπειρία, την Τετάρτη 10 Απριλίου στις 14:00 στο φιλόξενο χώρο της ταβέρνας ΚΙΒΩΤΟΣ που βρίσκεται εντός του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Θα προβληθεί βίντεο της ομιλίας του με τίτλο «Μας αφορά όλους».

Αφίσα

Απριλίου 9, 2013 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Untitled-2-4

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.