Αρχείο

Archive for Απρίλιος 2010

Δήλωση Παραίτησης του Παναγιώτη Κασελάκη

Απρίλιος 2, 2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ Δ.Σ. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΡΥΤΙΚΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ‘ΑΝΤΙΣΤΙΓΜΑ’ (ΔΙΚΤΥΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ)

Με την επιστολή μου αυτή υποβάλω τη παραίτηση μου από μέλος του Δ.Σ. και διαγράφομαι από τα ιδρυτικά μέλη του δικτύου ‘ΑΝΤΙΣΤΙΓΜΑ’. Θεωρώ απαραίτητο να σας αναφέρω  ορισμένους από τους λόγους που με ανάγκασαν μετά λύπης μου και απογοητευμένος  να παραιτηθώ.

-Δε συνεδριάζει σε τακτά χρονικά διαστήματα το Δ.Σ. με συνέπεια  να παίρνει απόφαση ο πρόεδρος μόνος του(ουδέποτε ερωτήθηκα σαν μέλος του Δ.Σ. για ορισμένες από αυτές).

-Αισθάνθηκα έντονα το χάσμα, που χωρίζει τους ‘θεραπευμένους’ από ορισμένους θεραπευτές .Ξεχάστηκε η θέση του ‘ΑΝΤΙΣΤΙΓΜΑ’ που δε δίνει βάση στις ταμπέλες

-Αρνούμαι να αποδεχθώ ενέργεια ορισμένων θεραπευτών οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τους θεραπευμένους για τη προσωπική τους προβολή.

Τέλος παραμένω φίλος του ‘ΑΝΤΙΣΤΙΓΜΑ’ χωρίς τίτλους και καρέκλα με σκοπό να υλοποιηθεί ο στόχος του.

Φιλικά
Παναγιώτης Κασελάκης

Ο ύπνος του δικαίου, του Παναγιώτη Κασελάκη

Απρίλιος 2, 2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

(σκετσάκι του Παναγιώτη Κασελάκη)

ΔΕΥΤΕΡΑ 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2007 (τα συμπτώματα)-
Κάτι δε πάει καλά με εμένα. Είμαι σε διαρκή ένταση και δε μπορώ να ηρεμίσω με τίποτα .’’Άσε που καμιά φορά δε κοιμάμαι τα βράδια και την επόμενη μέρα νυστάζω’.
ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΜΑΙΟΥ 2007(η συνάντηση)-
Η κοπελιά μου  μου  σύστησε ένα ψυχίατρο πού κάνει λέει θαύματα .Τον είδε στη τηλεόραση και τον συμπάθησε με τη μία.Έν τέλει με πείθει να τον επισκεφτώ .
ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2007 (η γνωμάτευση)-
Δεν ξέρω κάτι με φοβίζει σε αυτό τον άνθρωπο(αγέλαστος, ψυχρός, σνομπ).Είμαι παθητικός δέκτης ,κάθε συναίσθημα ,κάθε σκέψη  εκείνος τα ιατροκοποιεί .Μου είπε ότι πάσχω από κάτι που δε καταλαβαίνω και μου συνταγογραφεί ένα σορό φάρμακα οποία μου λέει δεν έχουν καμία παρενέργια’είναι σα να παίρνεις ασπιρίνη’.
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ‘ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΟΥ’

ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2007 (μια σχέση εμπιστοσύνης)-
Τα φάρμακα έχουν παρενέργειες όπως α)δεν έχω διάθεση για sex,β)το χέρι μου τρέμει χωρίς λόγο)νιώθω να είμαι σε αφασία. Όταν τις κουβεντιάζω με το γιατρό μου λέει ότι δεν είναι λόγο των φαρμάκων και αλλάζει αμέσως κουβέντα. Δεν μου αρέσει η κουβέντα μαζί του ,άσε που κάθε τρις και λίγο θέλει να δει ιδιαιτέρως τους γονείς μου, τα αδέλφια μου, τη κοπελιά μου. Αλήθεια θα ήθελα να ξέρω τι κουβεντιάζουν και γιατί πρέπει να είμαι απών
ΤΡΙΤΗ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2008 (η απόφαση)-
Το πείρα απόφαση θα κόψω τα φάρμακα μόνος μου χωρίς να πω τίποτα πουθενά (αφού σε κανένα δεν έχω εμπιστοσύνη).Θέλω να έχω μια φυσιολογική ζωή χωρίς παρενέργειες. Δεν έχω σκοπό να πλουτίσουν από εμένα οι φαρμακοβιομηχανίες .
ΤΕΤΑΡΤΗ 7 ΜΑΙΟΥ 2008 (χωρίς φάρμακα)-
Κάτι πάει στραβά (κλείνω τρις μήνες χωρίς να παίρνω φάρμακα και οι παρενέργειες αντί να μειωθούν όλο και αυξάνονται ).Έχω  περιθωριοποιηθεί (με τη κοπελιά χωρίσαμε, από τους φίλους αποτραβήχτηκα, δεν έχω όρεξη ,να πάω ούτε μια βόλτα).Εν τέλει λέω στους γονείς μου ότι πείρα πρωτοβουλία να κόψω τα φάρμακα μόνος μου.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΜΑΙΟΥ 2008 (η σύλληψη)-
Ξυπνάω ακούγοντας τις σειρήνες. Πετάγομαι από το κρεβάτι και πριν προλάβω να ανοίξω τη πόρτα μπαίνουν δύο αστυνομικοί και μου περνάνε χειροπέδες .Ο γιατρός έπεισε  τους γονείς μου να ζητήσουν εισαγγελική εντολή προκειμένου να νοσηλευτώ (τους είπε ότι είμαι επικίνδυνος και μπορεί να κάνω κακό στον εαυτό μου).
ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΜΑΙΟΥ 2008(happy end)-
Είμαι φυλακισμένος  σε ένα κτίριο γεμάτο κάγκελα με έχουν δέσει κιόλας για να είμαι ασφαλής .Ακόμα ένας ‘τρελός’ βρήκε το δρόμο του, η κοινωνία μπορεί να κοιμάται ήσυχη πια

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ‘ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ’

Κατηγορίες:Τέχνη

Στον δρόμο για μια νέα γνωσιοθεωρία και πράξη: Επιζών της Ψυχιατρικής Επίτιμος Διδάκτορας στο ΑΠΘ

Απρίλιος 2, 2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ιστορικής σημασίας και διεθνούς εμβέλειας  πρακτική στον αγώνα για την ανάκτηση των δικαιωμάτων ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία  τα οποία βίαια εδώ και αιώνες τους αφαιρούνται  αλλά και συμβολή στην ακύρωση του κυρίαρχου ψυχιατρικού μονόλογου  και των κατασταλτικών πρακτικών του, αποτελεί η υπερψήφιση από το Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης του Επιζώντα της Ψυχιατρικής γερμανού Peter Lehmann  σε Επίτιμο Διδάκτορα.

Με πρωτοβουλία μελών ΔΕΠ του Τομέα Κοινωνικής –Κλινικής Ψυχολογίας τα οποία από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 αγωνίζονται για τα δικαιώματα των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, ενάντια στον εγκλεισμό, την ψυχιατρική βία , για την αποσάθρωση των ψυχιατρείων μέσα από την αλλαγή του κυρίαρχου ψυχιατρικού- παραδείγματος και  την  αποϊδρυματοποίηση, έγινε δεκτή  παμψηφεί από το Τμήμα  Ψυχολογίας η εισήγηση για την απονομή του παραπάνω τιμητικού τίτλου.

Η διεθνούς σημασίας αυτή αναγνώριση πέρα από τον συμβολισμό της δεν αποτελεί μόνον αναγνώριση του μακρόχρονου  και συνεπούς αγώνα σε επιστημονικό και ανθρωπιστικό επίπεδο του Peter Lehmann  αλλά και αναγνώριση των αγώνων  ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα. Η συζήτηση και οι πρακτικές για τα δικαιώματα απεγκλωβίζονται πλέον από τον μονόλογο των ειδικών  και τους  διαφόρων μορφών διαχειριστές της αντικειμενοποίησης ,όπως αυτή διαχρονικά αποτυπώνεται είτε με την μορφή της παραδοσιακής συμπτωματoγραφίας  είτε με τα « εναλλακτικά» τεχνάσματα της ανάλυσης του  λόγου και των αφηγήσεων των  ατόμων  με  ψυχιατρική εμπειρία. Στο βίαιο παράδειγμα της ψυχιατρικής  αντικειμενοποίησης  της ανθρώπινης ύπαρξης και του  εμπορευματοποιημένου «εκσυγχρονισμού» με δημοσιονομικά κριτήρια ,όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, και σε βάρος του δημόσιου αγαθού της υγείας αντιπαρατίθενται η αναζήτηση ενός επιστημονικού παραδείγματος και μιας κοινωνικής πρακτικής που προβάλλει μέσα από τον σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης και αξιοπρέπειας και την αναζήτηση κοινωνικών καταστάσεων όπου η αποδοχή της διαφορετικότητας  επιδιώκεται μέσα από την  συλλογική διεκδίκηση μιας κοινωνίας της ισοτιμίας, των μη διακρίσεων, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτός είναι και ο δρόμος για την επιστήμη και τους επιστήμονες που αναζητούν το καινούργιο όχι για να υπηρετήσουν τις ανάγκες της αγοράς αλλά για να υπηρετήσουν τον άνθρωπο και την κοινωνία έξω  από και ενάντια  στην  χυδαία και αγοραία λογική και τις σύγχρονες πολιτικές και πρακτικές που προκύπτουν από αυτήν.

Διαβάστε την Εισηγητική Έκθεση

Δήλωση Παραίτησης του Γ. Γιαννουλόπουλου

Απρίλιος 2, 2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

AΘΗΝΑ, 18-3-2009

Από: Γιαννoυλόπουλος Γεώργιος, Μέλος της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου-Προστασίας των Δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχικές διαταραχές

Προς: τον Πρόεδρο της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου – Προστασίας των ατόμων με ψυχικές διαταραχές κ. Β. ΤΟΜΑΡΑ

Κοινοποίηση: Προς τηΓενική Γραμματέα Πρόνοιας κ. ΤΡΟΧΑΝΗ

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ

Κύριε Πρόεδρε,

Παραιτούμενος από μέλος της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου-Προστασίας των Δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχικές διαταραχές αισθάνομαι υποχρεωμένος να σας επισημάνω τους λόγους αυτής μου της απόφασης.

Κατά πρώτον, οι αποφάσεις της Ειδικής Επιτροπής ναι μεν μπορεί να είναι σύμφωνες με το γράμμα του νόμου, αλλά ως χαρακτηρισμένος ψυχασθενής και ως συνειδητοποιημένος πολίτης του κράτους είμαι ιδεολογικά αντίθετος με τα κάθε μορφής κατασταλτικά μέτρα εναντίον οποιουδήποτε μη παρανομούντα πολίτη. Οποιοδήποτε και να είναι το σκεπτικό της εκβολής τους και ιδιαίτερα αν ο εν λόγω πολίτης χαρακτηρίζεται και ως άρρωστος, όπως οι φυσικές και οι χημικές καθηλώσεις, τα ηλεκτροσόκ (εδώ σας θυμίζω ότι στη Βόρειο Ελλάδα υπάρχει ιδιώτης Κλινικάρχης, τον οποίον λόγω προφανώς εξοικείωσης και εμπειρίας με το αντικείμενο, καλούν ως ειδήμονα σε περιπτώσεις εφαρμογής ηλεκτροσόκ σε συναδέλφους μου) κάτι που θεωρώ ότι είναι πολύ πιο πέρα από αυτό που θα μπορούσα να κατανοήσω ως ιατρική δραστηριότητα, με τα λεγόμενα «ήσυχα δωμάτια θεραπευτικής απομόνωσης, γνωστά από τον τύπο ως «λευκά κελιά», με προδιαγραφές τις οποίες και βρίσκω ανατριχιαστικές με τις εισαγγελικές παραγγελίες για αναγκαστική νοσηλεία μη παρανομούντων πολιτών και με τον τρόπο και το σκεπτικό που εφαρμόζονται, με την τοποθέτηση καμερών στις νοσοκομειακές και εξωνοσοκομιακές στεγαστικές Δομές Δημόσιες και Ιδιωτικές με τη δικαιολογία της ασφάλειας και της έλλειψης προσωπικού.

Όλα αυτά συσσωρευτικά μ’ έκαναν να αποφασίσω να παραιτηθώ από Μέλος της Επιτροπής γιατί η γωνία που βλέπω εγώ τα παραπάνω πιστεύω ότι διαφέρει ριζικά από τη γωνία που τα βλέπουν τα άλλα μέλη της Επιτροπής και η απόφασή μου αυτή είναι σύμφωνη με τις αρχές μου και πιστεύω και με το συμφέρον των συναδέλφων μου, αν και ομολογώ ότι ίσως και να καθυστέρησε.

Κατόπιν τούτου, δε θεωρώ ότι η παρουσία μου στην Επιτροπή εξυπηρετεί κάποιον θετικό σκοπό, όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι, αντίθετα είναι δυνατόν να αποβεί αρνητική για το άτομό μου και να θεωρηθεί, και έχει θεωρηθεί, ότι και μόνον η παρουσία μου σημαίνει ότι έχω κάποιο βαθμό συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, με τις οποίες όπως προανέφερα είμαι και ιδιαίτερα αντίθετος.

Γιαννουλόπουλος Γεώργιος

Μέλος του Σωματείου ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ

_________________

*Ο Γιαννουλόπουλος Γιώργος είναι και Ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής

Εργασία και εύρεση εργασίας, εργασιακή υποστήριξη, ανεργία, απραξία

Απρίλιος 2, 2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

του Γιώργου Γιαννουλόπουλου*

Η εργασία για όλους και ειδικότερα για τους Χρήστες Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (Χ.Υ.Ψ.Υ.) είναι εκτός του βιοπορισμού και ένα μέσο που συμβάλλει κατά πολύ στην αυτοεκτίμηση, σε ένα επίπεδο ζωής, σε κοινωνικές δραστηριότητες, στην ενσωμάτωση στο σύνολο ως ισότιμο μέλος του.

Όμως λόγω προκατάληψης, το γνωστό «στίγμα–στιγματισμός» και ελλιπούς ενημέρωσης υπάρχουν πολλές δυσκολίες στην εύρεση εργασίας.

Η λεγόμενη ψυχική ασθένεια είναι αποτρεπτικός παράγοντας για πρόσληψη. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην φερεγγυότητα των πολιτών με ψυχική διαταραχή οποιουδήποτε επιπέδου κι αν είναι αυτή.

Από την άλλη πλευρά, όταν ένας εν δυνάμει εργοδότης τροφοδοτείται καθημερινά από τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης γενικά, με απόψεις που παρουσιάζουν τους ψυχικά πάσχοντες με ένα ορισμένο, τις περισσότερες φορές δυσφημιστικό τρόπο, υιοθετεί προοδευτικά μια λανθασμένη άποψη σχετικά με αυτούς.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις προκαταλήψεις αιώνων, καταλαβαίνει κανείς πόση προσπάθεια και χρόνος χρειάζεται για να αλλάξει αυτή η εικόνα που έχει ο μέσος πολίτης για τα άτομα με ψυχολογικά προβλήματα. Όταν τροφοδοτείται κανείς με λάθος στοιχεία θα βγάζει και λάθος συμπεράσματα.

Εδώ θα προσθέσω ότι υπάρχουν κινήσεις, περισσότερο ιδιωτών, που προσπαθούν να θέσουν τα πράγματα στις σωστές τους βάσεις, αλλά οι κινήσεις που κάνουν οι κρατικοί φορείς δεν είναι στο επίπεδο που θα περίμενε κανείς.

Η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που έχουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι στο χώρο της ψυχικής υγείας δεν βοηθά να υπάρχουν αποτελέσματα αντίστοιχα των χρημάτων που ξοδεύονται για αυτό το σκοπό.

Σε πολύ κόσμο υπάρχει η άποψη ότι όποιος έχει ψυχολογικά προβλήματα είναι και διανοητικά κατώτερος, μέχρι και ηλίθιος και αντιμετωπίζεται ως τέτοιος μάλιστα από ορισμένους, με περιπαικτικό έως άκρως υποτιμητικό τρόπο. Αυτό το εμπεδώνει όποιος Χρήστης Υ.Ψ.Υ. έχει δοσοληψίες με άτομα αυτής της νοοτροπίας που τυχαίνει να βρίσκονται σε θέσεις ισχύος απέναντί του, όπου αρκετοί από αυτούς βγάζουν στην επιφάνεια ό,τι πιο χαμερπές έχουν μέσα τους.

Το να προσπαθήσει κανείς να αλλάξει τη γνώμη τέτοιων ανθρώπων είναι χαμένος χρόνος. Και άλλωστε δεν υπάρχει και λόγος για αυτό. Ο καθένας ζει στον κόσμο του.

Η εργασία, η δουλειά, είναι για έναν Χ.Υ.Ψ.Υ. ένας τρόπος για την απόκτηση και οικονομικής ανεξαρτησίας, αυτοπεποίθησης που αυτή η ανεξαρτησία χαρίζει, μία σταδιακή κοινωνική ενσωμάτωση, ένας τρόπος εκτόνωσης από ψυχικές εντάσεις και μια δραστηριότητα να γεμίζει το χρόνο του.

Ατυχώς, μια δραστηριότητα με προοπτικές επαγγελματικής και κοινωνικής εξέλιξης, ανάλογες με τους μη έχοντες παρουσιάσει ψυχολογικά προβλήματα, είναι προς το παρόν και σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο που ζούμε σχεδόν απαγορευτική για τους περισσότερους Χ.Υ.Ψ.Υ. και θα πρέπει δυστυχώς να είναι ευχαριστημένοι με μια απασχόληση σχεδόν υπηρετικού τύπου θα έλεγα.

Οι τυχόν εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα αυτό.

Αλλά και πάλι ο περισσότερος κόσμος, όχι μόνο οι Χ.Υ.Ψ.Υ., συμβιβάζεται στο θέμα της εργασίας.

Προκειμένου να βρεθεί μια εργασία, όχι σκέτο χαμαλίκι που χειροτερεύει μία ήδη ασταθή και ευαίσθητη προσωρινώς ψυχική κατάσταση και μάλιστα με την ανεργία που υπάρχει σήμερα, θα χρειαστεί όλη η βοήθεια και η υποστήριξη που μπορεί να δοθεί από οποιαδήποτε πλευρά.

Το ίδιο το κράτος αναγνωρίζοντας αυτή την ιδιαιτερότητα επιδοτεί τους εργοδότες που προσλαμβάνουν έναν Χ.Υ.Ψ.Υ., για ένα χρονικό διάστημα μέχρις αυτό το άτομο να ενσωματωθεί στη ροή των πραγμάτων.

Τα προβλήματα δεν τα έχει μόνο το άτομο με ψυχική διαταραχή, αλλά και η οικογένειά του, που τραβά το δικό της ανήφορο και είναι σε θέση άμυνας απέναντι στη χλεύη πολλές φορές του κοινωνικού της περίγυρου.

Και πιστέψτε με αυτό καταντά εξοντωτικό.

Θα ήταν θετικό να υπάρχουν σε κάθε περιοχή Κέντρα σαν Λέσχες στις οποίες ο κάθε Χ.Υ.Ψ.Υ. θα έβρισκε άτομα με παρόμοια προβλήματα για να συνομιλήσει, να ανταλλάξει απόψεις, να αλληλοβοηθηθεί.

Αλλά κάτι τέτοιο ειδικά για την Αθήνα που μένω είναι όνειρο μακρινό αν όχι απατηλό.

Η οικογένεια πώς θα μπορούσε να βοηθήσει;

Πρέπει να έχει γνώσεις πάνω σε εξειδικευμένα θέματα, πράγμα όχι εύκολο. Μπορεί να υποστηρίξει ένα μέλος της με ψυχολογικά προβλήματα μέχρι ένα ορισμένο σημείο.

Ας σκεφτούμε ότι και σήμερα η οικογένεια της οποίας ένα μέλος είναι γνωστό ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη, το λιγότερο, από τον περίγυρό της. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιούνται οι λέξεις «στίγμα – στιγματισμός» για την ψυχική ασθένεια.

Μακροπρόθεσμα υπάρχει μεγάλη ψυχική φθορά στις οικογένειες αυτές.

Είμαι και εγώ της άποψης ότι οι περισσότερες ψυχικές ασθένειες με εξαίρεση τις παθολογικές αλλοιώσεις έχουν κοινωνικά αίτια, οπότε ο οποιοσδήποτε που θα βρεθεί από νωρίς σε ένα κοινωνικό περιβάλλον με επιβαρυντικούς για το ψυχισμό του παράγοντες, δυνητικά θα παρουσιάσει αργότερα κάποια μικρή ή μεγάλη ψυχική διαταραχή. Με συνέπεια, αν αρχίσει να έχει δοσοληψίες με ψυχιάτρους– ψυχιατρεία–ψυχοφάρμακα, τότε το είδος της κοινωνίας που έχουμε φτιάξει, η νοοτροπία του κόσμου και οι νόμοι του κράτους θα τον βγάλουν στο περιθώριο δια βίου.

Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε είναι δια βίου.

Κλείνοντας αυτό το θέμα σας λέγω και ίσως να το γνωρίζετε, ότι υπάρχουν απόψεις απολύτως ντοκουμενταρισμένες, οι οποίες υποστηρίζουν ότι τα ψυχοφάρμακα, όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα αλλά τα επιδεινώνουν και προσθέτουν και σοβαρά παθολογικά, πολλές φορές ανίατα και θανατηφόρα.

Καλύτερα να μην συζητήσουμε ποιος είναι ο προσδόκιμος χρόνος ζωής και ποια η αναλογία θανάτων ανάμεσα στους χρήστες ψυχοφαρμάκων και στο γενικό πληθυσμό.

Η ανεργία και ότι αυτή συνεπάγεται απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού σήμερα.

Ειδικά για τα άτομα με ψυχικά προβλήματα η εργασία είναι κάτι πολύ περισσότερο από τρόπος βιοπορισμού.

Είναι τρόπος εκτόνωσης των εντάσεων, προσήλωση της σκέψης στο αντικείμενο της εργασίας, τρόπος για ψυχική πειθαρχία, τρόπος για να βγουν από την κοινωνική απομόνωση, αυτοπεποίθηση, εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους, αναγνώριση κ.τ.λ.

Υπάρχει όπως ξέρετε και μέθοδος θεραπείας, η εργοθεραπεία που καλύπτει αυτές τις ανάγκες των Χ.Υ.Ψ.Υ.

Αν ένας Χ.Υ.Ψ.Υ. δεν έχει κάποια απασχόληση ή κάποια εργασία τότε απλώς χειροτερεύει.

Βεβαίως αν έχει οικονομική άνεση μπορεί ευκολότερα να διαχειριστεί τις εντάσεις και τα προβλήματά του.

Στις άλλες περιπτώσεις ανεργία–απραξία σημαίνει έλλειψη αυτοπεποίθησης, χρηματική πενία με ότι αυτό συνεπάγεται, αυτοπεριορισμός, αυτολύπηση, απομόνωση, χειροτέρεμα, υποτροπή, ψυχιατρείο, φάρμακα και πάλι από την αρχή.

Πράγμα που εκτός των άλλων επιβαρύνει οικονομικά και τον ίδιο και την οικογένειά του και τα ασφαλιστικά ταμεία και το κράτος.

Καταλαβαίνετε ποια είναι η θέση ενός Χ.Υ.Ψ.Υ. όταν δεν έχει δουλειά, δεν έχει χρήματα, παίρνει ψυχοφάρμακα και βρίσκεται στο ψυχικό και πολλές φορές στο κοινωνικό περιθώριο, χωρίς την αυτοεκτίμηση που χαρίζει ένα επίπεδο ζωής και δραστηριότητας.

Να ψάχνει για δουλειά και να τον αντιμετωπίζουν στη καλύτερη των περιπτώσεων με συγκατάβαση και όχι λίγες φορές με περιφρόνηση. Όπως έχω αναφέρει και αλλού νιώθει ότι ζει και κινείται σε ένα εχθρικό περιβάλλον και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ξεπέσει σε ψυχική ζητιανιά, πράγμα που από μόνο του είναι αποτρόπαιο.

Φυσικά όσοι έχουν τις προϋποθέσεις μπορούν να πάρουν σύνταξη αναπήρου από τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Δεν φτάνουν τα χρήματα αλλά κάτι είναι και αυτό.

Αλλά όταν κάποιος δεν έχει φτάσει ούτε καν στη μέση ηλικία και νιώθει ότι η μόνη διέξοδος στη κατάστασή του είναι να πάρει αναπηρική σύνταξη και να γίνει απόμαχος τότε δεν φταίει μόνο ο ίδιος, φταίνε και όλοι οι άλλοι όσοι του άφησαν αυτή τη διέξοδο.

Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία, η αντίληψη που έχει ο πολύς κόσμος για τις Ψυχικές Παθήσεις, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπορέσει ένας Χ.Υ.Ψ.Υ. να βγει από το περιθώριο που βρίσκεται, όσα προγράμματα και αν φτιάξει το κράτος, όσα χρήματα κι αν ξοδευτούν γι’ αυτό και όση καλή διάθεση και αν έχουν ορισμένοι πολίτες ή εργοδότες.

Και ένα τελευταίο κλείνοντας.

Σήμερα ο τρόπος ζωής, οι κοινωνικές πιέσεις, η ανασφάλεια και άλλοι παράγοντες έχουν κάνει να αυξηθεί ο αριθμός των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα και από ότι φαίνεται υπάρχει τάση ο αριθμός αυτός να αυξηθεί στο μέλλον.

Μήπως φτάσουμε σε σημείο ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να είναι αποκλεισμένο από θέσεις ευθύνης ως μη φερέγγυο επειδή έχει ή είχε σε κάποια φάση της ζωής του κάποια ψυχική διαταραχή.

Γιατί είναι γνωστό ότι τα άτομα με ψυχολογικά προβλήματα οποιασδήποτε φύσεως και αν είναι αυτά αποκλείονται από θέσεις ευθύνης τόσο στον ιδιωτικό όσο ιδίως στο δημόσιο τομέα.

Τον τελευταίο καιρό υπάρχουν δημοσιεύματα στον τύπο σχετικά με τις προθέσεις της Ε.Ε. να χορηγήσει ειδική ταυτότητα στα καταγεγραμμένα άτομα με ψυχολογικά προβλήματα, ταυτότητα που έχει ισχύ αστυνομικής ταυτότητας.

Εγώ το βλέπω αυτό σαν μια προσπάθεια να περιθωριοποιηθούν τα άτομα αυτά.

Σήμερα ο πολίτης με ψυχολογικά προβλήματα αντιμετωπίζεται το λιγότερο με επιφύλαξη.

Σας αφήνω να σκεφτείτε πώς θα αντιμετωπίζεται και πως θα αισθάνεται όταν θα έχει και επίσημα ταυτότητα ΤΡΕΛΟΥ.


* – Χρήστης υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Αλκυονίδες», αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Επιτροπής Προστασίας των Ατόμων με Ψυχικά Προβλήματα του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και εργαζόμενος στην εργασιακή δομή «Καφενείο» του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών – Δαφνί.

[Το κείμενο αυτό προέρχεται από εισήγηση του Γιαννουλόπουλου Γ. στην Ημερίδα που οργάνωσε ο Σύλλογος Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία (Σ.Ο.Φ.Ψ.Υ.) του Νομού Σερρών απο κοινού με την αστική, μη κερδοσκοπική εταιρεία «Καλειδοσκόπιο», στις 12 Νοεμβρίου 2006 στις Σέρρες. Αναδημοσίευση: Κοινωνία & ψυχική Υγεία, Τεύχος 2, Ιανουάριος 2007.]

Κατηγορίες:Βιβλιοθήκη

Ο μύθος των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών

Απρίλιος 2, 2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

του Γιώργου Γιαννουλόπουλου*

Είμαι ο Γιαννουλόπουλος Γιώργος, εργαζόμενος στην εργασιακή δομή «Καφενείο» στο Ψ.Ν.Α. Δαφνί, ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Αλκυονίδες», αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Επιτροπής Προστασίας Ατόμων με Ψυχικά Προβλήματα του Υπουργείου Υγείας.

Η έκφραση «δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων» είναι οξύμωρη. Γιατί λέγοντας ψυχικά πάσχων σημαίνει ότι «αυτοδίκαια» το άτομο αυτό δεν έχει δικαιώματα. Είναι πράγμα, «res» (λατ.). To να λένε ορισμένοι ψυχίατροι, ψυχίατροι που ανήκουν στο κλασικό ψυχιατρικό κατεστημένο, ότι φτιάχνουν χάρτα δικαιωμάτων των «αρρώστων» στην πραγματικότητα αυτοκαταργούνται ως ψυχίατροι, γιατί η ψυχιατρική τέχνη σημαίνει εξ ορισμού παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών που χαρακτηρίζονται ως ψυχικά πάσχοντες.

Οπότε, ή δεν το εννοούν ή ξεγελούν τον εαυτό τους. Εκτός ορισμένων –λίγων- οι οποίοι πράγματι το εννοούν και γι’ αυτό τον προσανατολισμό τους αντιμετωπίζουν την αποδοκιμασία των κλασικών συναδέλφων τους. Το λιγότερο. Και στο κάτω-κάτω πώς να εμπιστευθείς το όψιμο ενδιαφέρον κάποιων που είναι υπεύθυνοι για τα σημερινά χάλια του χώρου ότι τώρα θέλουν το καλό μας. Ενός χώρου που κατά τα άλλα έγινε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους πολίτες όπως ισχυρίζονται.

Ένα βασικό δικαίωμα θέλουμε. Να έχουμε όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη που δεν έχει χαρακτηρισθεί ψυχικά πάσχων.

Για παράδειγμα, παρότι ο ποινικός κώδικας λέει ότι καμιά ποινή δεν εφαρμόζεται χωρίς τον νόμο που την ορίζει ως πράξη αποδεχόμενη ποινή στερητική της ελευθερίας κάποιου, στην πράξη ο εισαγγελέας μπορεί να διατάξει την κράτηση σε ψυχιατρείο χωρίς τη θέληση αυτού του πολίτη και μάλιστα χωρίς αυτός ο πολίτης να έχει παραβεί κάποιο νόμο, χωρίς να έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα. Δηλαδή του εφαρμόζεται μία ποινή, αναγκαστική νοσηλεία, και μάλιστα χωρίς να ισχύουν γι’ αυτόν οι διατάξεις του νόμου που προστατεύουν τα δικαιώματα των κρατουμένων. Από εδώ και πέρα, η διάρκεια κράτησής του εξαρτάται από τη γνώμη του γιατρού, δηλαδή από έναν άλλο πολίτη, χωρίς να μπορεί να κάνει ένσταση γι’ αυτό.

Οποιοσδήποτε χάρτης δικαιωμάτων περιέχει ή υπονοεί την έννοια «ψυχικά άρρωστος» είναι κοροϊδία και συμφέρει μόνο αυτούς που θέλουν να χαράξουν μια γραμμή ανάμεσα στο εμείς και στο οι άλλοι, ανάμεσα στους αποδεκτούς και τους μη αποδεκτούς.

Αποδεκτοί είναι όσοι αποδέχονται και υιοθετούν τις συμπεριφορές και τις δράσεις που έχει μια κοινωνία σε έναν ορισμένο χώρο και χρόνο.

Μη αποδεκτοί είναι όσοι κινούνται έξω από τα όρια που η ίδια η κοινωνία, το κράτος, το σύστημα καθορίζουν ανάλογα με τα οικονομικά κυρίως συμφέροντά τους, και είναι δυνητικά διαλυτικοί παράγοντες της κοινωνικής συνοχής που χρειάζονται προκειμένου να προστατέψουν αυτά τα συμφέροντα.

Και εδώ δεν μιλάω μόνο για τους λεγόμενους ψυχικά πάσχοντες.

Για την αναγκαστική νοσηλεία που ανέφερα, ο ψυχίατρος στην ουσία καλείται να πάρει πολιτική θέση, αποφασίζοντας το επικίνδυνο ή όχι ενός βίαια περιορισμένου πολίτη· καλείται να αποφασίσει αν αυτός ο πολίτης είναι επιζήμιος για τις σκέψεις του και τις πράξεις του, για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί ο παραγγέλων αυτή.

Αν είναι φορέας κάποιου ανεπιθύμητου για το σύστημα παράγοντα σκέψης ή δράσης. Καλείται ο ψυχίατρος να γίνει χωροφύλακας με εξαιρετικά μεγάλες αρμοδιότητες και δυνατότητες· καλείται να αποφασίσει να κάνει τον διαχωρισμό ανάμεσα στα άτομα με αποδεκτές συμπεριφορές για το σύστημα, με πλήρη δικαιώματα, όσα τέλος πάντων αναγνωρίζει το σύστημα ως δικαιώματα στους υπηκόους του, και στα άτομα με μη αποδεκτές συμπεριφορές και τρόπους δράσης, τα οποία θα έχουν από ελάχιστα έως κανένα δικαίωμα, ως επιζήμια για το κράτος, το σύστημα, την κοινωνία.

Απ’ ότι φαίνεται μπορεί ανά πάσα στιγμή ο κάθε πολίτης κυρίως ο μη προνομιούχος να σταλεί με το παραμικρό για ψυχιατρική γνωμάτευση-εξέταση, και αν κριθεί από κάποιο κλαδί του δέντρου του κράτους ως επικίνδυνος για αυτό, για «θεραπεία», χωρίς τη θέλησή του, χωρίς την αποδοχή του.

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για γονιδιακή προδιάθεση στις ψυχικές παθήσεις. Όπως έχω ξαναπεί, εγώ γυρνάω στα ψυχιατρεία από το 1975. Τις μόνες κατηγορίες λεγομένων ψυχασθενών που έχω συναντήσει είναι οι ταλαίπωροι, οι άνεργοι, οι απένταροι, οι φουκαράδες αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Και ρωτάω: Μόνο στις κατώτερες οικονομικά τάξεις, στους φτωχούς επιλεκτικά έχουν τα γονίδια προδιάθεση για ψυχικές παθήσεις; Οι πλούσιοι ή έχουν ανοσία, ή ανώτερου τύπου γονιδίωμα, ή προωθείται η άποψη ότι κάθε φτωχός με παρεκκλίνουσα συμπεριφορά είναι λανθάνων ψυχασθενής με ότι αυτό μακροπρόθεσμα συνεπάγεται;

Γιατί μόνο οι φτωχοί ψυχασθενείς αντιμετωπίζονται σαν μιάσματα της κοινωνίας. Δεν είναι πιο απλό να παραδεχθούμε ότι το είδος της κοινωνίας που έχουμε φτιάξει βγάζει στο περιθώριο όλο και πιο πολλούς ανθρώπους και ο συνδυασμός κοινωνικών πιέσεων και ανέχειας φθείρει τον ψυχισμό και αναγκάζει πολλούς να ζητήσουν ψυχιατρική βοήθεια, που βεβαίως χορηγείται ευχαρίστως και απλόχερα εξουδετερώνοντάς τους διά βίου, ενώ το μόνο που θέλουν είναι να μαζέψουν τα προσωρινά διασπασμένα κομμάτια της προσωπικότητάς τους;

Σε προσωπικό επίπεδο, αν ήξερα τότε παλιά ότι η κίνησή μου να προσφύγω σε ψυχίατρο για να λύσω μια προσωρινή, όπως κατανοώ σήμερα, διάσπαση της προσωπικότητάς μου, ένα προσωρινό αδιέξοδο, που θα επανερχόταν, θα γιατρευόταν μόνο του, θα κατάληγε να στερηθώ των περισσοτέρων δικαιωμάτων που θα είχα ως ελεύθερος πολίτης, όσο ελεύθερος του επιτρέπεται να είναι κανείς σήμερα, θα προτιμούσα χίλιες φορές να διαπράξω ένα ποινικό αδίκημα όσο σοβαρό και αν ήταν αυτό και όσες επιπτώσεις και αν είχε.

Φυσικά μιλάω μόνο για τον εαυτό μου και δεν το συνιστώ σε κανέναν αυτό, αλλά ίσως και άλλοι να έχουν κάνει αυτές τις σκέψεις…

Δεν είχα πάντοτε αυτές τις ακραίες απόψεις. Μέχρι πριν από ένα–δύο χρόνια π.χ. νόμιζα ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της λεγόμενης ψυχικής υγείας ήθελαν μόνο το καλό των λεγομένων ψυχικά αρρώστων και ότι είχαν όλοι τις καλύτερες προθέσεις.

Τότε μου ζητήθηκε από ένα πρόσωπο, που μέχρι τότε εμπιστευόμουν απόλυτα και με μία γελοία δικαιολογία, να προδώσω σε ένα κρίσιμο θέμα έναν άνθρωπο για τον οποίο ένοιωθα ευγνωμοσύνη· θεώρησε δεδομένο ότι αν κάποιος χαρακτηρισθεί «τρελός» δεν έχει ούτε αρχές ούτε αξιοπρέπεια. Εγώ έχω όμως.

Αυτό και ορισμένα γεγονότα που ακολούθησαν με έκαναν να αλλάξω τη γνώμη που είχα. Τότε άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι. Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι αν εξαιρέσει κανείς τους αρρώστους με οργανικές διαταραχές που επηρεάζουν τον ψυχισμό τους, οι υπόλοιποι είναι ενοχλητικοί -για να το πω κομψά- για την κάθε εξουσία και η ψυχιατρική γνωμάτευση είναι ένας από τους τρόπους για να τεθούν στο περιθώριο μόνιμα.

Υπάρχουν στο χώρο της ψυχικής υγείας εργαζόμενοι που τα ξέρουν αυτά και αντιδρούν, υπάρχουν εργαζόμενοι που τα ανέχονται, και υπάρχουν εργαζόμενοι που τα απολαμβάνουν.

Όπως λέει και η παροιμία «Αν θέλεις να διαπιστώσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου δώστου δύναμη». Και πολλοί πίσω από την κοινωνική περσόνα κρύβουν τον αυστραλοπίθηκο. Μη μας λένε λοιπόν ότι θέλουν το καλό μας άνθρωποι που η φύση της δουλειάς τους είναι η παραβίαση των δικαιωμάτων μας προκειμένου να την κάνουν.

Μην ξεχνάμε ότι τα οποιαδήποτε μέτρα, εναντίον οποιασδήποτε μειοψηφίας, παίρνονται με τη βία, με τη δύναμη της ισχύος στην ουσία με τη δύναμη των όπλων, αυτών που μπορούν να την επιβάλλουν και όχι στο όνομα του όποιου νεφελώδους δικαίου, εκτός αν κάποιος εννοεί ότι το δίκαιο είναι με το μέρος, το έχουν οι λίγοι, οι όποιοι λίγοι στον όποιο τόπο, στον όποιο χρόνο που θέλουν τους πολλούς καλοκουρδισμένα αυτόματα να χορεύουν και να δουλεύουν στον ίδιο σκοπό, στην ίδια νότα και η δική μας παραφωνία ενοχλεί τα ευαίσθητα αυτιά τους.

Και σαν να μην φτάνει αυτό υπάρχουν, όπως αναφέρει συχνά και ο τύπος, και άτομα που κερδοσκοπούν ασύστολα στο χώρο της λεγόμενης ψυχικής υγείας. Κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος αυτών που υποτίθεται ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια απ’ όλους. Υποτίθεται.

Και το κάνουν αυτό γιατί είναι σε γνώση, γνωρίζουν ότι οι λεγόμενοι ψυχασθενείς θεωρούνται πράγματα προς χρήση απ’ όλους, αντικείμενα και όχι υποκείμενα.

Όπως οι σκλάβοι του 19ου αιώνα στην Αμερική, οι οποίοι δια νόμου δεν υπήρχαν ως άτομα και στους οποίους δεν αναγνωριζόταν όχι μόνο η άποψη για κάτι αλλά ούτε καν η μαρτυρία για οτιδήποτε, όσο σοβαρό κι αν ήταν αυτό.

Πάρα πολλοί από τους εργαζόμενους στο λεγόμενο χώρο της ψυχικής υγείας αποδέχονται τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών μόνο στο μέτρο που τα δικαιώματα των λεγόμενων ψυχασθενών δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα που έχουν αυτοί πάνω στους λεγόμενους ψυχασθενείς.

Όταν ο γνωστός Μπαζάλια έλεγε ότι ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα και μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις, το έλεγε σαν διαπίστωση. Εδώ όμως μια μερίδα των εργαζομένων στο χώρο το θεωρεί οδηγία έχω ακούσει σε μια «κλειστή» ολιγομελή σύναξη ψυχίατρο να υποστηρίζει ότι αν ένας ψυχασθενής «βοηθηθεί» να περάσει το πανεπιστήμιο σε 10 χρόνια θα έχει κάποια θέση που θα τον καθιστά επιβλαβή και επικίνδυνο (ίσως να διαθέτει διαχρονική τηλεπάθεια ο γιατρός αυτός). Και μάλιστα πρόσθεσε ειρωνικά ότι πολλοί από αυτούς θέλουν να γίνουν και ψυχίατροι. Είναι προφανές λοιπόν ότι αν χαρακτηρισθείς ψυχικά πάσχων ο χαρακτηρισμός είναι δια βίου, χωρίς να μπορείς να αρνηθείς αυτό τον χαρακτηρισμό και μάλιστα αν τον αρνηθείς όχι μόνο ισχύει αλλά φορτώνεσαι και με μια επιπλέον ψυχική πάθηση που λέγεται άρνηση αποδοχής της κατάστασής σου ή κάτι που έχει το ίδιο νόημα.

Εδώ στην χώρα μας όλοι οι μεγάλοι και οι τρανοί του χώρου δεν τολμούν να δηλώσουν ανοιχτά το προσδόκιμο της ζωής, την αναλογία θανάτων, μεταξύ ψυχασθενών και του γενικού πληθυσμού, καθώς και τον λόγο, την αιτία αυτών των θανάτων που έχει πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, με θανάτους κυρίως από αιτίες και αρρώστιες άγνωστες σχεδόν στο χώρο των ψυχασθενών παλαιότερα, αιτίες και αρρώστιες που σχετίζονται με τα ψυχοφάρμακα, τόσο μάλιστα που πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε αν αξίζει το ρίσκο να παίρνουμε ψυχοφάρμακα και να πεθαίνουμε πριν την ώρα μας.

Σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες οι πρώην νοσηλευόμενοι στα ψυχιατρεία αυτοπροσδιορίζονται ως επιζώντες της ψυχιατρικής θεραπείας και αν σκεφτούμε τις άμεσες ή έμμεσες παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων τότε καταλαβαίνουμε ότι ορθώς αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Όταν υπάρχουν τόσοι θάνατοι από εκφυλιστικές παθήσεις τότε για τι είδους θεραπεία μιλάμε; Με μια μικρή δόση παράνοιας θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι το σύστημα έχει αρχίσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής ευγονικής.

Και κάτι για τις εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.

Παρατηρείται πολλές φορές ότι στην προσπάθεια να γίνουν ξενώνες και οικοτροφεία σε διάφορες περιοχές της χώρας, οι περίοικοι αντιδρούν σε αυτό και οι υπεύθυνοι προκειμένου να τους πείσουν τους λένε ότι οι μελλοντικοί ένοικοι είναι ακίνδυνοι για τους περίοικους γιατί είναι σε φαρμακευτική αγωγή που τους κάνει ακίνδυνους. Γιατί αυτό είναι το νόημα των όσων τους λένε. Πιστεύω ότι είναι λάθος να περνάει το μήνυμα στον κόσμο ότι προκειμένου να είναι ακίνδυνος κανείς πρέπει να παίρνει φάρμακα.

Δημιουργεί ένα προηγούμενο και καλό είναι να μην συνδέεται η μη επικινδυνότητα με τη λήψη φαρμάκων.

Όσο για το άλλο είδος των περιοίκων, οι οποίοι πείθονται μόνο όταν ακούνε ότι θα αυξηθεί ο τζίρος των καταστημάτων τους από την παρουσία των ενοίκων των στεγαστικών δομών στην περιοχή τους -δηλαδή ότι θα έχουν οικονομικό όφελος με άλλα λόγια μας αποδέχονται επί πληρωμή, αφήνω εσάς να σκεφθείτε ποιο είναι το ηθικό τους ανάστημα.

Κλείνω με την περίληψη που έδωσα για το πρόγραμμα της εκδήλωσης.

Κανένας δεν σκέφτεται σοβαρά να δώσει δικαιώματα στους ψυχικά ασθενείς ίδια με των υπολοίπων πολιτών γιατί τότε δεν θα είναι εύκολο να τα παραβιάζει εν ονόματι της υποτιθέμενης θεραπείας τους. Γιατί η παραβίαση των δικαιωμάτων των ψυχασθενών είναι η βάση της λεγόμενης θεραπείας τους και λέγοντας θεραπεία εννοούμε τη βίαιη προσαρμογή τους σε κοινωνικές συμπεριφορές που άλλοι επέλεξαν ως ορθές και λογικές.

Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση.

Ευχαριστώ.


Στοιχεία για την εργασία και τη δράση του δίνει ο εισηγητής στην πρώτη παράγραφο.

[Εισήγηση στο συνέδριο με τίτλο «Κοινωνία & ψυχική Υγεία», που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη  στις 20 και 21 Οκτωβρίου 2007. Θεματική ενότητα «Ψυχική Υγεία» (Κυριακή 21.10.2007). Δημοσίευση: Κοινωνία & ψυχική Υγεία, Τεύχος 6ο, Ιανουάριος 2008.]

Το πικρό ποτήρι του ψυχικά ασθενή

Απρίλιος 2, 2010 Τα σχόλια έχουν κλείσει

της Αναστασίας Τοβή*

Καλημέρα σας.

Ονομάζομαι Τοβή Αναστασία. Είμαι εκπρόσωπος των 115 πρώην ασθενών και εργαζομένων στις πρώην Σ.ΘΕ.Μ (συνεταιριστικές μονάδες του Ψ.Ν.Θ.) και τώρα του Κοινωνικού Συνεταιρισμού περιορισμένης ευθύνης (ΚοιΣΠΕ). Επίσης, είμαι εκλεγμένο μέλος του επταμελούς Διοικητικού Συμβουλίου ΚοιΣΠΕ.

Συγκεκριμένα, εργάζομαι στο ραφείο εδώ και 12 χρόνια.

Άλλα εργαστήρια, όπου εργάζονται άλλοι ασθενείς είναι:

  1. Το κηροποιείο
  2. Το ξυλουργείο
  3. Το αγρόκτημα
  4. Το συνεργείο Καθαριότητας
  5. Η ταβέρνα «Κιβωτός»
  6. Το κυλικείο «Φάρος»

Αυτά τα εργαστήρια έγιναν με το όραμα και τη συμβολή ενός ανθρώπου, του κ. Κώστα Μπαϊρακτάρη και του τότε διοικητή του κ. Άρη Μπουσουλέγκα, καθώς και με τους ανθρώπους, τους υπαλλήλους του Ψ.Ν.Θ., που τα υποστήριξαν όπως του κ. Σεβρή, του κ. Γιάννη Πουτακίδη, του κ. Γιώργου Στεφανάκη και άλλων ατόμων.

Κάποιοι από αυτούς μαζί με άλλους νέους ανθρώπους, συνεχίζουν ακόμη να στηρίζουν τα εργαστήρια αυτά ως εκπαιδευτές των 115 ψυχικά πασχόντων.

Τα επαγγελματικά, λοιπόν, αυτά εργαστήρια είχαν σκοπό την επανένταξη των ψυχικά πασχόντων στην κοινωνία.

Κάποιοι από εμάς εργαζόμαστε σ’ αυτά ήδη 18 χρόνια, κάποιοι 5 ή 3 χρόνια. Άλλοι μόλις ξεκίνησαν.

Για όλους μας, όμως, το ότι εργαζόμασταν ήταν και είναι σημαντικό, γιατί η εργασία μας παρέχει: Οικονομική στήριξη, Επαγγελματική στήριξη, Κοινωνική στήριξη, αλλά και ψυχολογική στήριξη.

Όλο αυτό, λοιπόν, το όραμα που ξεκίνησε πριν από 20 περίπου χρόνια και έγινε πραγματικότητα μας στήριξε και μας στηρίζει ώστε να είμαστε ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΝΕΡΓΑ ΑΤΟΜΑ.

Τα εργαστήρια αυτά (Σ.Θ.Ε.Μ.) που δημιουργήθηκαν έγιναν προάγγελος -η συνέχεια δηλαδή- των εργαστηρίων πάνω στα οποία στηρίζεται ο ΚοιΣΠΕ.

Ο ΚοιΣΠΕ, αφού εφαρμόστηκε σύμφωνα με τον νόμο 2716/99, δημιούργησε και δύο νέα καταστήματα στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Τα «Έργα Ψυχής» με είδη κηροποιείου και το «Γεύση, τέχνη και παράδοση», με φυτικά προϊόντα ομορφιάς και παραδοσιακά γευστικά προϊόντα.

Ενώ ο νόμος του 2716/99 περί ΚοιΣΠΕ είναι αναλυτικός και προστατεύει τους ψυχικά πάσχοντες εργαζόμενους, στην πράξη η εφαρμογή του παρουσιάζει δυσκολίες γιατί τα άλλα υπουργεία που είναι άμεσα εμπλεκόμενα, π.χ. Υπουργείο Εργασίας-Οικονομικών (όπου ανήκουν τα ασφαλιστικά μας ταμεία, τα Συνταξιοδοτικά και τα επιδόματα πρόνοιας) δεν είναι ενημερωμένα ή σαφώς πληροφορημένα. Έτσι, δεν έχουν όλα μαζί μια κοινή γραμμή.

Η κοινή γραμμή είναι να διατηρηθούν (η σύνταξη γήρατος, ή αναπηρίας, ή επίδομα πρόνοιας, ή επίδομα επανένταξης, ή οποιοδήποτε μορφής νοσήλιο, ή παροχή) όπως και να μη χαθούν αυτές οι παροχές, αλλά να συνεχίζουν να εισπράττονται ταυτόχρονα και αθροιστικά με την αμοιβή τους από τον συνεταιρισμό. Σύμφωνα πάντα με το άρθρο 12, παράγραφος 5-α του 2716/99.

Όλα αυτά στην καθημερινότητα του ΚοιΣΠΕ μας μπερδεύουν και μας δυσκολεύουν πολύ.

Κλείνοντας, τέλος, αν και το ποτήρι του ψυχικά πάσχοντος είναι πικρό, οι προσπάθειές μας για να αναδείξουμε το δικαίωμά μας στην εργασία, συνεχίζονται και θα συνεχίζονται απ’ όλους μας με τη συμβολή των υποστηρικτικών υπαλλήλων του Ψ.Ν.Θ. μέχρι να το γλυκάνουμε.

Ευχαριστώ.


**Μέλος του Δ.Σ. των ΚοιΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης.

[Εισήγηση στο συνέδριο με τίτλο «Κοινωνία & ψυχική Υγεία», που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη  στις 20 και 21 Οκτωβρίου 2007. Θεματική ενότητα «Ψυχική Υγεία» (Κυριακή 21.10.2007). Δημοσίευση: Κοινωνία & ψυχική Υγεία, Τεύχος 6ο, Ιανουάριος 2008.]