Η αυτονομία είναι θεραπευτική

Απρίλιος 2, 2010

της Μαρία Σταμοπούλου *

Χαιρετίζουμε το 1ο συνέδριο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που πρόκειται να ασχοληθεί με πολλά φλέγοντα θέματα.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Χαιρόμαστε γι’ αυτή τη συνάντηση, γιατί θ’ ακουστούν σκέψεις, απόψεις, εμπειρίες και θα νιώσουμε συναισθήματα που μπορεί να μας κάνουν καλύτερους και πιο δυνατούς.

Εμείς, οι λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ζητούμε ισότιμη μεταχείριση σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους.

Αυτό, θα πρέπει πρώτοι να το βροντοφωνάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Όχι διακρίσεις, στιγματισμός και απόρριψη.

Είναι άδικο.

Είμαστε και αισθανόμαστε ενεργοί πολίτες αυτής της χώρας.

Αν κάποιες συγκυρίες και δυσκολίες της ζωής, καθώς επίσης και ευαισθησίες μας, μας οδήγησαν στους χώρους του νοσοκομείου, αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν θεραπεύεται ή τουλάχιστον δεν απαλύνεται.

Τολμούμε να πούμε, ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί στον κάθε άνθρωπο, μεγαλώνοντας και ζώντας σε περιβάλλον παντελώς ακατάλληλο γι’ αυτόν.

Θέλουμε να προτρέψουμε τους γονείς να είναι ήπιοι με τα παιδιά τους και όχι αυταρχικοί και αδιάλλακτοι, γιατί τα τραύματα που αποκτούν κατά την παιδική και εφηβική τους ηλικία, κατά τη γνώμη μας, τους ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή. Και επανερχόμαστε στο θέμα που μας αφορά και μας «καίει» θα μπορούσαμε να πούμε.

Πολλές φορές, οι περισσότεροι από εμάς ή και όλοι μας, μοιάζουμε με μία βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί. Και αυτό, γιατί καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας και δεν αισθανόμαστε ότι πνέει ο άνεμος της ελευθερίας γύρω μας. Αυτό θα πρέπει να πάψει να ισχύει. Μόνοι μας μπορούμε να το πετύχουμε, φτάνει να μην κρυβόμαστε.

Να λέμε την αλήθεια, με τόλμη και θάρρος. Τι πιο λογικό από αυτό; Έτσι μόνο μπορούμε να «ανθίσουμε» και να πέσουν τα αόρατα τείχη που μας περιβάλλουν.

Πρέπει να ανατρέψουμε το κατεστημένο και μπορούμε.

Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας και όχι συμβιβαστικοί και δυστυχείς. Στο χέρι μας είναι να το πετύχουμε, κυρίως με τον διάλογο.

Διάλογο για παράδειγμα με τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Σ’ αυτό, βέβαια, θα πρέπει να συμβάλλουν σημαντικά και άλλοι παράγοντες, όπως πολιτεία, διάφοροι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς.

Εμείς, οι εργαζόμενοι στις Θεραπευτικές Συνεργατικές Μονάδες (ΘΕ.ΣΥ.ΜΟ) του Δρομοκαϊτείου, αγωνιζόμαστε για τον αποστιγματισμό, την κατάργηση δικαστικής απόφασης εισαγωγής στο Νοσοκομείο για τα άτομα με ψυχοκοινωνικά προβλήματα και για πολλά άλλα θέματα που αφορούν την ψυχική υγεία.

Πριν από κάποιο διάστημα, αντιμετωπίσαμε ένα πολύ σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, το οποίο προέκυψε, επειδή εργαζόμαστε κανονικά για έναν ολόκληρο χρόνο, χωρίς να αμειβόμαστε. Αντιδράσαμε σ’ αυτό.

Στη 2η συνέλευση που είχαμε, αποφασίστηκε πενθήμερη στάση εργασίας, όπως και έγινε.

Κατόπιν επίσης παρεμβάσεων διαφόρων υπευθύνων προς το Υπουργείο, μετά από λίγες ημέρες ο υπουργός υπέγραψε τις εγκρίσεις για την πληρωμή μας.

Κι έτσι, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα άρχισε η πληρωμή μας.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είμαστε καθόλου ικανοποιημένοι, γιατί τα χρήματα δίνονται σε δόσεις και με μεγάλη καθυστέρηση.

Αλλά αυτό δεν μας πτοεί. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να πετύχουμε το αυτονόητο, όπως αύξηση του εξευτελιστικού ποσού που αμειβόμαστε -150€ μηνιαίως και χωρίς ασφάλιση για ημιαπασχόληση.

Γι’ αυτό και για όλα τα θέματα που αφορούν την ψυχική υγεία, βρισκόμαστε στα βήματα ίδρυσης Σωματείου με την επωνυμία «Αυτονομία», γιατί πιστεύουμε ότι «η αυτονομία είναι θεραπευτική».

Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι κι εμείς έχουμε τις ανάγκες μας, τους στόχους μας και τα όνειρά μας και αυτά κάποια στιγμή θα πρέπει να πραγματοποιηθούν και να υλοποιηθούν.

Τέλος, προτείνουμε να δημιουργηθούν Συνομοσπονδίες, ώστε να ακούγεται μία φωνή σε όλη την Ελλάδα.

Ευχαριστώ.


* – Εργαζόμενη στο κηροποιείο των ΚοιΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης.

[Πρακτικά Συνεδρίου «Ο Λόγος των Αποκλεισμένων», 7 & 8 Ιουνίου 2008. Δημοσίευση: Κοινωνία & ψυχική Υγεία, Τεύχος 8ο, Ιούλιος 2008.]

Advertisements