Ο δύσκολος δρόμος του ΚοιΣΠΕ

Απρίλιος 2, 2010

της Μαρία Αϊβατλή *

Καλησπέρα σας. Tο πρώτο πράγμα που θα ήθελα να πω, επειδή βρίσκομαι για πρώτη φορά στη συγκεκριμένη αίθουσα, είναι ότι σέβομαι την ιερότητα του χώρου και όσους παρευρίσκονται. Όσα ελέχθησαν ήταν εποικοδομητικά αδιαμφισβήτητα και όσες προτάσεις έγιναν όσο πιο σύντομα εφαρμοστούν τόσο το καλύτερο. Τώρα, σε επίπεδο του Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης (ΚοιΣΠΕ) είναι καλό τα ήδη υπάρχοντα εργαστήρια σε σχέση με το οικονομικό μέρος να είναι κερδοφόρα και -συσχετίζοντάς το με αυτό που έλεγα προηγουμένως- κανένας από τους ασθενείς δεν θέλει να μένει σπίτι του. Να δημιουργηθούν νέα  εργαστήρια, νέες προοπτικές, να δημιουργηθούν άλλοι χώροι, χώροι αναψυχής, εργασιοθεραπείας.

Τα άτομα εγώ δεν τα βλέπω σαν ασθενείς. Πρόκειται και εννοείται ότι είναι κανονικά άτομα κι όχι μόνο οι ψυχικά ασθενείς, αλλά και οι άνθρωποι που πάσχουν και από άλλες ασθένειες. Με σκληρή δουλειά και με αισιοδοξία –το έχω ξαναπεί και σε άλλες συζητήσεις- μπορούν να γίνουν πάρα πολλά πράγματα. Σε επίπεδο εργασίας, τα άτομα τα οποία μπορούν να δουλεύουν οκτάωρα, θα πρέπει να το κάνουν. Σε σχέση με την πολιτεία, με το κράτος, θα ήθελα να πω ότι πρέπει να αυξηθεί το ποσοστό των ατόμων με ειδικές ανάγκες όπως ονομάζονται -όχι ότι κατακρίνω αυτό τον ορισμό «άτομα με ειδικές ανάγκες» γιατί ανάγκες έχουν όλα τα άτομα.

Εν πάση περιπτώσει, επειδή μου αρέσει και σε ένα βαθμό το πετυχαίνω, να βλέπω την ουσία των πραγμάτων σε σχέση με την πολιτεία, με το κράτος, θα πρέπει να ανέβει το ποσοστό των ατόμων με ειδικές ανάγκες και στο δημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό όμως. Ο ιδιώτης εργοδότης να είναι υποχρεωμένος και σε καμία περίπτωση να μη βλέπει υποτιμητικά τον ασθενή, ο οποίος το τονίζω ότι είναι ένα φυσιολογικό άτομο. Να μην το βλέπει σαν παρείσακτο και σαν άτομο το οποίο δεν θα προσελκύει κόσμο στο κατάστημα δεν θα αποτελεί βιτρίνα για τα προϊόντα του. Πρέπει, επιβάλλεται, επειδή ο δημόσιος τομέας όλοι ξέρουμε ότι σε επίπεδο θέσεων είναι κορεσμένος, να αυξηθεί το ποσοστό πρόσληψης των ατόμων με ειδικές ανάγκες και να επιβληθεί στον ιδιωτικό τομέα, θεσμοθετημένα πλέον -να το πω «υπό μορφή νόμου». Σημασία έχει κανένα άτομο να μην μένει πια σπίτι του. Άτομα τα οποία είναι καλά στην υγεία τους και μπορούν να ανταπεξέλθουν σε 7ωρα και 12ωρα. Κάποιοι που καταλαβαίνουν ότι μπορούν να δουλέψουν τόσες ώρες και στον ιδιωτικό τομέα επιβάλλεται να προσλαμβάνονται και από τη στιγμή που οποιοσδήποτε πάει σε έναν ιδιώτη για να εργαστεί περνάει μία αρχική φάση. Από τη στιγμή που είναι εντάξει στη δουλειά του επιβάλλεται ο εργοδότης να κάνει αμέσως την πρόσληψή του.

Επίσης, θα ήθελα να πω ακόμη ότι σε σχέση με τα «φυσιολογικά» άτομα, πρέπει οπωσδήποτε να διασφαλιστεί τα άτομα που εργάζονται να είναι καλυμμένα και ασφαλιστικά και οικονομικά. Αυτό επιβάλλεται να γίνει. Έστω σύμφωνα με τις δυνατότητες του καθενός. Πόσο μπορεί να δουλέψει κανείς τετράωρο; τότε να δουλεύει τετράωρο. Οκτάωρο; Τότε να δουλεύει 8ωρο γιατί κολλάει και ένσημα και να είναι ασφαλισμένος.

Στη συνάντηση αυτή παρουσιάστηκαν προτάσεις αξιόλογες και όπως είπα και προηγουμένως όσο πιο γρήγορα εφαρμοστούν τόσο το καλύτερο. Όμως από εκεί και πέρα, πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα σε επίπεδο ενημέρωσης. Το άτομο που πάσχει, που είναι εθισμένο στο αλκοόλ, κ.λπ. σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι παραγκωνισμένο από την κοινωνία. Ούτε τα άτομα που βρίσκονται στα ψυχιατρεία, ούτε αυτά που είναι εξαρτημένα από ναρκωτικά ή αλκοόλ. Πολλά άτομα από έξω δεν αξίζουν μία και πολλά άτομα κάνουν εισαγωγές και μπαινοβγαίνουν. Αυτό κάποτε πρέπει να σταματήσει. Και ένας από τους λόγους που επαναλαμβάνονται οι εισαγωγές είναι ότι η κοινωνία δεν δέχεται τα άτομα όπως είναι, πράγμα που επιβαρύνει την υγεία τους. Αυτά ήθελα να πω. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.


* – Μέλος του Κοινωνικού Συνεταιρισμού Δυτικής Θεσσαλονίκης (ΚοιΣΠΕ) Δυτικής Θεσσαλονίκης.

[Πρακτικά Συνεδρίου «Ο Λόγος των Αποκλεισμένων», 7 & 8 Ιουνίου 2008. Δημοσίευση: Κοινωνία & ψυχική Υγεία, Τεύχος 8ο, Ιούλιος 2008.]

Advertisements