Αρχική > Ο λόγος των αποκλεισμένων, Ιούνιος 2008, Θεσσαλονίκη - Κείμενα > Προβλήματα του ΚοιΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης

Προβλήματα του ΚοιΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης

Απρίλιος 2, 2010

της Γεωργία Παπακωνσταντίνου

Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Παπακωνσταντίνου Γεωργία και εδώ και 6 μήνες εργάζομαι στους Κοινωνικούς Συνεταιρισμούς Περιορισμένης Ευθύνης (ΚοιΣΠΕ) Δυτικής Θεσσαλονίκης, στο ραφείο.

Αυτή η χώρα, η Ελλάδα που διέδωσε τον πολιτισμό σ’ όλο τον κόσμο, έχει κάνει πολύ μικρή πρόοδο σ’ αυτό που λέμε ψυχικά ασθενή. Όταν δεν υπάρχει ενημέρωση για την ψυχική ασθένεια λογικό είναι να υπάρχει προκατάληψη σε πολλούς τομείς.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το θέμα της δουλειάς. Αν κάποιος από τους ψυχικά ασθενείς ζητήσει δουλειά θα βρει μπροστά του την προκατάληψη και τον ρατσισμό. Αν ζητήσει δουλειά από 10 εργοδότες, ζήτημα είναι αν ο ένας του δώσει δουλειά ακόμη και αν έχει όλα τα προσόντα. Πιο εύκολα βρίσκουν δουλειά τα άτομα με κινητικά προβλήματα παρά οι ψυχικά ασθενείς. Αυτό πρέπει να αλλάξει, να μην αφήνουμε τον φόβο μας να μας κυριεύει και να κλεινόμαστε όλο και πιο πολύ μέσα στο σπίτι μας. Πρέπει να παλεύουμε καθημερινά να βγούμε από το αδιέξοδο που βρισκόμαστε. Έχουμε τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανάγκες μ’ αυτούς που θέλουν να λέγονται φυσιολογικοί άνθρωποι και παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο με αξιοπρέπεια και με δυνάμεις όσο μας το επιτρέπει η ασθένειά μας.

Είναι καλύτερο για εμάς που είμαστε ψυχικά ασθενείς να δουλεύουμε και να πληρωνόμαστε έστω και για λίγες ώρες και να ξέρουμε ότι κάνουμε κάτι χρήσιμο, παρά να παίρνουμε μία ξερή σύνταξη ή το επίδομα της πρόνοιας και να καθόμαστε μέσα στο σπίτι χωρίς να έχουμε στόχο για το πώς θα περάσουμε την κάθε μέρα μας. Η κάθε μέρα θα είναι η ίδια, θα σκεφτόμαστε συνέχεια τα ίδια πράγματα, άσχημα τις περισσότερες φορές. Δεν έχουμε έτσι κίνητρο ούτε να ντυθούμε, ούτε να περιποιηθούμε το σπίτι μας και τον εαυτό μας και τέλος έτσι γυρίζουμε μέσα στο ψυχιατρείο.

Έχετε αναρωτηθεί άραγε τι έχει αλλάξει από τον καιρό που λέγαμε «ο τρελός του χωριού»; Όχι πολλά πράγματα. Αυτό που άλλαξε είναι η προσφώνηση: «ψυχικά ασθενής». Υπάρχει η ίδια νοοτροπία τη συμπεριφορά, να μην τον υπολογίζουμε και να μην του δίνουμε δουλειά, να τον χτυπάμε φιλικά στην πλάτη, να λέμε τον καημένο και να του πετάμε ένα ξεροκόμματο. Λες και δεν είναι άνθρωπος αλλά ένας απόκληρος της κοινωνίας που είναι βάρος. Αυτό σημαίνει απομόνωση. Γι’ αυτό πρέπει ν’ ανοίξουμε όλοι την καρδιά μας και το μυαλό μας να τους αγκαλιάσουμε για ένα καλύτερο αύριο. Ευχαριστώ.


[Πρακτικά Συνεδρίου «Ο Λόγος των Αποκλεισμένων», 7 & 8 Ιουνίου 2008. Δημοσίευση: Κοινωνία & ψυχική Υγεία, Τεύχος 8ο, Ιούλιος 2008.]

Advertisements