Αρχείο

Archive for Ιουνίου 2011

Κριτική στον Ψυχιατρικό θεσμό

Ιουνίου 16, 2011 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Από την πρώτη μας επαφή με τον μάταιο τούτο κόσμο, όταν το πρώτο άγγιγμα, το πρώτο χέρι που μας ακούμπησε ή ακριβέστερα μας έσπρωξε ήταν αυτό του γιατρού, και από τον πρώτο Λόγο που μιλάει για μας χωρίς εμάς (το διαχρονικό «είναι κορίτσι»), από την πρώτη μας άναρθρη κραυγή μέχρι και σήμερα, έχουμε αφεθεί πολλές φορές στα χέρια και τις γνώσεις ενός «ειδικού» διαμεσολαβητή. Για να περιγράψει, να εξηγήσει, να γνωματεύσει και τελικά να πάρει από πάνω μας, από μέσα μας, από κάτω μας, οτιδήποτε μας εμποδίζει να ‘μαστε καλά.

Ο Λόγος αυτός μας ακολουθεί. Μεγαλώσαμε ακούγοντάς τον, να ορίζει τι είναι καλό και τι κακό για την υγεία μας. Γινόμαστε έτσι άγρυπνοι φύλακες του σώματός μας αφού το να είσαι υγιής ορίζεται ως η φυσιολογική κατάσταση. Έτσι μπορώ και πρέπει να δρω ως κοινωνικό άτομο για να μπορώ να απολαύσω τ’ αγαθά που μου προσφέρει η ζωή και η αγία κοινωνία.

Η ζωή διαφημίζεται ως υγιής. Νέοι, υγιείς, σφριγηλοί άνθρωποι ποζάρουν χαμογελαστοί στη σειρά που παρακολουθώ, στις ειδήσεις που μαθαίνω την αλήθεια, στο ματς που παίζει η ομάδα μου, και απολαμβάνουν την ζωή, από το καθαριστικό τουαλέτας μέχρι το καταναλωτικό δάνειο στην τράπεζα της γειτονιάς. Γιατρέ μου τι γίνεται άμα δεν τους μοιάζω;

Βέβαια, εκτός από το να προσπαθώ να τους μοιάσω, πρέπει επίσης να κρύβω ό, τι με πληγώνει, να νοσώ σωπαίνοντας, γιατί αλλιώς προβλέπεται αποβολή και ποιός αντικρίζει τον κηδεμόνα μου, την γειτόνισσα, το αφεντικό μου. Φτάνει όμως με την φαντασία της επιστημονικής πραγματικότητας.

Όταν η συμπεριφορά και η αντίδραση του οργανισμού και του σώματος φιλτράρεται από την εξουσία της ιατρικής γνώσης, ποιες είναι οι αντιδράσεις μας απέναντι σ’ αυτόν τον φαινομενικά καθολικό «ορθό λόγο»;  Και κατά πόσο η γνώση και η πληροφόρηση είναι ικανές να ψεκάσουν το φόβο για το άγνωστο και το επώδυνο που μπορεί να συνεπάγεται η εμπειρία της αρρώστιας;

Όταν η γνώση αναμιγνύεται με ηθικοκοινωνικά συστατικά που έχουν ως βάση τις νόρμες τρόπου ζωής και συμπεριφοράς, και σερβίρεται με ένα Λόγο επιστημονικής εγκυρότητας, τότε το ήδη αλλειμένο με εξουσιαστικές σάλτσες σώμα καταναλώνεται στο μυστήριο του ιατρικού δείπνου. Αναρωτιέμαι κατά πόσο μια τέτοια μεταφορά είναι αθώα.

Θεωρούμε ότι υπάρχει τρέλλα. Δεν ξέρουμε όμως σε ποιο βαθμό αυτή γίνεται επικίνδυνη, απειλή ή αρρώστια.

Θα χρησιμοποιήσω μια φράση του Marx. Ο μαύρος σε οποιαδήποτε κατάσταση είναι μαύρος. Κάτω όμως από ορισμένες συνθήκες είναι δούλος. Το διαφορετικό είναι σε όλες τις καταστάσεις διαφορετικό. Κάτω όμως από ορισμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες είναι αρρώστια. Πάντοτε μας προβλημάτιζαν οι όροι φυσιολογικός και μη, υγιής ή άρρωστος. Πόσο μάλλον τα αδιευκρίνιστα όριά τους. Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι – συχνά – αυθαίρετοι προσδιορισμοί γίνονται αφορμές για να δείξει ο πολιτισμένος κόσμος τα δόντια του – καθολική εξουσία, εγκλεισμός, αποκλεισμός, βία, αυθαιρεσία, καταστολή. Όλα αυτά δηλαδή που έχουν ενσωματωθεί στις συνειδήσεις ως αυτονόητα. Η ιδέα του εξαναγκασμού ως φυσιολογική ενέργεια καθορίζει τον εκσυγχρονισμό ως διαδικασία της κοινωνίας. Επιβεβαίωση γι’ αυτό είναι η ίδια η καθημερινότητα. Πολλοί έχουν νοιώσει να τρελλαίνονται από την πολλή δουλειά, ότι κόντεψαν να τρελλαθούν από την αγωνία τους, ότι ερωτεύτηκαν «τρελλά», ότι όλη μέρα τρέχουν σαν τρελλοί και ότι είχαν μια τρελλή σκέψη. Συνήθως όμως φοβούνται όταν κάποιος λέει κάτι τρελλό, και αν το παρατραβήξει ότι είναι για δέσιμο.

Η ζωή όμως και η σκέψη δεν κυλούν σε μια ευθεία – υπάρχουν σκαμπανεβάσματα και πολλοί παράγοντες που τα επηρεάζουν. Το μυαλό μπορεί να σκέφτεται σε διάφορα επίπεδα και ακόμα είναι άγνωστη και ευτυχώς απρόβλεπτη η λειτουργία του. Και ό, τι είναι άγνωστο φοβίζει. Εξ ου και η καχυποψία που οι «υγιείς» γιατροί αντιμετωπίζουν τους «άρρωστους» πελάτες τους. Αυτό ήρθε και καπηλεύτηκε η θεσμοποιημένη εξουσία: έβαλε το μυαλό σε νόρμες, το προσάρμοσε σε κάποια στάνταρ, αφήνοντας λίγα και ελεγχόμενα περιθώρια για παρέκκλιση. Η εξουσία λοιπόν διαχειρίστηκε όλους όσους το μυαλό τους λειτουργούσε σε διαφορετικές διαδρομές και σκέψεις. Φυλάκισε, κατέστειλε, δίωξε, πειραματίστηκε, εξευτέλισε, κατέδειξε, σακάτεψε, δολοφόνησε. Ταυτόχρονα, στους φυσιολογικούς έδωσε να καταλάβουν ότι κάθε παρέκκλιση πληρώνεται ακριβά. Έπειτα αναρωτήθηκε, μελέτησε, εκμεταλλεύτηκε, συμπεριέλαβε στα σχέδιά της, έστησε μια ολόκληρη επιστήμη γύρω από την διαφορετικότητα. Την έκανε παραγωγική. Όχι τόσο γιατί ήταν επικίνδυνη, όσο γιατί ήταν άχρηστη. Άχρηστη ως προς το σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης. Με το τέχνασμα της επιστημονικοποίησης επιτεύχθηκε διπλά ο στόχος. Εξηγήθηκε τι πάει στραβά στους μη φυσιολογικούς και ταυτόχρονα ανοίχτηκαν νέοι ορίζοντες για την εκμετάλλευσή τους. Νέα προβλήματα με νέες λύσεις, φάρμακα, γιατρούς, υποβοηθήματα, έρευνες, και φυσικά τσάμπα πειραματόζωα, με την προθυμία βέβαια των συγγενών.

Συνεπώς, στην Ψυχιατρική που δεν είναι επιστήμη, τι γίνεται;

 Το ιατρικό μοντέλο δεν είναι επιστημονικό. Δεν υπάρχει μοντέλο. Το μοντέλο είναι μεταφορά, δηλαδή χρησιμοποιείται η ιατρική ορολογία για να περιγράψει σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές. Είναι μάλλον μια ιδεολογία παρά μια θεωρία, με την έννοια ότι οι ιδεολογίες προάγουν συμφέροντα. Η ιδεολογία που προωθείται από το ιατρικό μοντέλο, είναι μάλλον η ιδεολογία του κοινωνικού ελέγχου.

Η ψυχιατρική θεραπεία δεν είναι θεραπεία. Είναι παρέμβαση.

Η δική μας θέση σαν Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας. Δεν έχουμε επιστημονική θέση, δεν χρησιμοποιούμε επιστημονικά συμπεράσματα στο ζήτημα της τρέλλας γιατί ο χειρισμός αυτός μας φαίνεται ύποπτος. Γιατί έχουμε δει τι είχε και τι έχει να προτείνει η ψυχιατρική με τόση βεβαιότητα.

Πάντως τρέλλα σίγουρα είναι να τιμωρείσαι από το ίδιο χέρι που κατασκευάζει τα αδιέξοδά σου, τρέλλα σίγουρα είναι να αποδέχεσαι όσα σε καταστρέφουν.

Δεν μπορούμε να συνεχίζουμε να δεχόμαστε ότι η ψυχιατρική θα λύσει για μας την αντίθεση μεταξύ αυτού που κοιμάται και αυτού που δεν κοιμάται, αυτού που πιστεύει στο αλάνθαστο του πάπα και αυτού που πιστεύει ότι οι ελιές είναι οι κεραίες του θεού, μεταξύ αυτού που ισχυρίζεται ότι η ιδιωτική περιουσία είναι κλεψιά και αυτού που λέει ότι του κλέψανε τις σκέψεις του.

Θεωρούμε λοιπόν ότι η ψυχική ασθένεια είναι μια κατασκευασμένη έννοια που φορτίζει αρνητικά τις όποιες εσωτερικές διαδρομές/σκέψεις του μυαλού, είναι η δαιμονοποίηση των αισθημάτων, του τρόπου ζωής, των σκέψεων και των συμπεριφορών, με την εισβολή των ειδικών και των δογμάτων τους σε κάθε διάσταση της καθημερινότητας.

Προτείνω λοιπόν, μπροστά σ’ αυτήν την εξουσιαστική χολέρα που ονομάζεται ψυχιατρικός εξαναγκασμός, να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη. Μπορούμε και θέλουμε. Μπορούμε γιατί έχουμε για στρατό μας τους μεγάλους αρρώστους, δηλαδή τη γνώση που είναι πάντοτε μαύρη και θέλουμε γιατί η καρδιά μας πάλλεται σ’ αυτό που λέγεται ελευθερία και αξιοπρέπεια. Έχουμε τη μουσική μας, τη ζωγραφική μας, τα όργανά μας, τους ποιητές μας. Έχουμε τη θέληση για δημιουργία, έχουμε όλη την πίστη, όλη την υπεράνθρωπη δύναμη. Έχουμε δηλαδή τα όπλα μας.

Τελειώνοντας θα πω για τους νεκρούς μας, γιατί από τα νεκροταφεία τρέφεται η κοινωνία. Οι νεκροί μας είναι αστέρια, που φωτίζουν, είναι σκουλήκια στ’ άντερα των καταπιεστών.

Μα οι μεγάλοι μαύροι αντιήλιοι πηγάδια αλήθειας μέσα στη βασική σκευωρία ρουφούν ο ένας τον άλλον και οι άνθρωποι τους ονομάζουν απουσίες.

Στους τρελλούς που αυτοκτόνησαν, στους τρελλούς που δολοφονήθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς, σ’ όλους τους αφανισμένους της ιστορίας έχω να πω αυτό.

Ιστορία ερχόμαστε.

Ντία Κουτσογιάννη

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλιοθήκη

Διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή

Ιουνίου 16, 2011 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή

Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Γιάννης Καρτεράκης και είμαι μέλος της Ομάδας Αυτοβοήθειας Ατόμων με Ψυχική Εμπειρία Χανίων καθώς και ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής.

Έχω έρθει εδώ για να μιλήσω για ανθρώπινα δικαιώματα σε σχέση με την ψυχική υγεία ως άτομο που έχω ο ίδιος βιώσει την ψυχιατρική κακομεταχείριση στο όνομα της θεραπείας. Το θέμα της ομιλίας μου είναι «Διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή».

Καταρχήν να σας ενημερώσω ότι δικαιώματα και ψυχικά πάσχον άτομο είναι σχήμα οξύμωρο. Κι αυτό γιατί. Γιατί η ετικέτα σχιζοφρενής, πέρα από την κατηγοριοποίηση του στίγματος κρύβει από πίσω της ένα σωρό πρακτικές που έχουμε υποστεί. Πρακτικές που καμία σχέση δεν έχουν να κάνουν με ανθρώπινα δικαιώματα. Μάλιστα το αντίθετο. Έχουν να κάνουν με τη στέρηση ή ακόμη περισσότερο με την καταπάτηση των δικαιωμάτων αυτών. Καταπάτηση των δικαιωμάτων μας σημαίνει από την πρώτη κιόλας στιγμή που περνάς την πόρτα μιας ψυχιατρικής κλινικής: καθηλώσεις, απομονώσεις, ηλεκτροσόκ, χημικές καταστολές με τις τρομερές παρενέργειες που ακολουθούν, που σε αφήνουν σα φυτό, φόβο του στίγματος, αναγκαστικό εγκλεισμό, απώλεια νοήματος, αρπαγή της ευθύνης της ζωής σου από τους εδικούς. Και μετά από αυτό τι; Μετά από αυτή τη σάρωση τι; Και μετά από όλη αυτή την εκκαθάριση μας μιλάνε για αποκατάσταση, χειραφέτηση, επανένταξη, επανάκτηση των δικαιωμάτων μας. Τι, πώς, που, από ποιον; Τη στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη βαναυσότητα του ψυχιατρικού κατεστημένου που απλώνεται μέχρι και στην καθημερινή ζωή, ακόμη και μέσα στην κοινότητα, όχι μόνο στα ψυχιατρεία, και την οικειοποιούνται και οι άνθρωποι εκτός του ψυχιατρικού χώρου, δηλαδή οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που ερχόμαστε σε επαφή. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με το κατασκεύασμα, που αναγνωρίζεται πλέον ως θεραπευτική πραγματικότητα, του ανεύθυνου, του επικίνδυνου, του ψυχάκια, μια διαδραστική σχέση φόβου, απομόνωσης, απόσυρσης από τον κοινωνικό ιστό.  Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αυθαίρετη επιβολή των διαθέσεων για τη δικιά σου ζωή του εκάστοτε ψυχιάτρου και όποια σκοπιμότητα κρύβει από πίσω της αυτή η διάθεση, στο όνομα των κερδών των φαρμακευτικών εταιρειών που κρύβονται από πίσω, που με τα χάπια τους παραμορφώνουν σώμα, μυαλό, ψυχή και σε αφήνουν κενό και ανίκανο να κάνεις το οτιδήποτε, εκτεθειμένο, ευάλωτο όσο ποτέ. Δίχως λόγο, δίχως ύπαρξη, δίχως οντότητα, δίχως ζωή σε όλα τα επίπεδα, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, προσωπικό και διαπροσωπικό. Μιλάμε δηλαδή για την πλήρη απουσία των αναφαίρετων δικαιωμάτων του κάθε ανθρώπου, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας.

Η ιστορία αυτή κρατάει από πολύ παλιά, δεκαετίες, αιώνες, με πρακτικές ακόμη πιο ειδεχθείς που τότε γίνονταν αποδεκτές από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο όπως αντίστοιχα στις μέρες μας αποδεχόμαστε ελαφρά καρδία τις σημερινές.  Τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία γινόμαστε αποδέκτες βίας, καταπίεσης και περιορισμού τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό και σε προσωπικό επίπεδο, μέσα σε ένα κλίμα σιωπηρής συγκατάβασης για ό,τι μας συμβαίνει. Όλο αυτό συντηρείται τόσο από την άγνοια του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου – αφού μια ψυχική εμπειρία είναι ένα θέμα ταμπού – όσο και από το φόβο που καλλιεργείται από τα ΜΜΕ που τόσο επηρεάζουν τη συλλογική συνείδηση, π.χ. με την σκόπιμα συντηρούμενη προκατάληψη του επικίνδυνου ή ανεύθυνου ψυχικά πάσχοντος · από το ψυχιατρικό κατεστημένο με την κλινική επιστημοσύνη των διαγνώσεων και την αυθεντία της γνώσης, που προσδίδει στους ανθρώπους ετικέτες ασθενειών, με ό, τι αυτές συνεπάγονται · από τα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχανιών και των φαρμακευτικών εταιριών που εκμεταλλεύονται όλο αυτό το σύστημα στο βωμό του κέρδους.

Εμείς τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία δε φαινόμαστε, δεν ακουγόμαστε πουθενά. Υπάρχουμε, αλλά προς τα έξω δεν έχουμε υπόσταση, κρυβόμαστε, εμφανώς είμαστε «ανύπαρκτοι» · απόβλητοι, παρίες μέσα σε μια κοινωνία που χαίρει άκρας υγείας. Γιατί η κοινωνία κάνει λόγο για μάς μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσει αυτή την καθώς πρέπει υγεία της, μέσα απ’ την ακύρωση ή την εξόντωσή μας. Λίγο υποκριτικό, τι λέτε;  Όμως δεν είμαστε η αρρώστια, δεν είμαστε η νόσος, είμαστε άνθρωποι.

Έχει έρθει η ώρα να ανατρέψουμε αυτή την κυρίαρχη αντίληψη, να ορθώσουμε ανάστημα, να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά. Να προχωρήσουμε όλοι μαζί μπροστά και να εκφέρουμε λόγο, να διεκδικήσουμε ό,τι μας έχουν αρπάξει. Πώς; Μέσα απ’ την αυτοοργάνωσή μας για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας, των αναγκών μας, της ζωής μας.

Ξεκινήσαμε λοιπόν πριν από περίπου 5 χρόνια στα Χανιά και αλλού στην Ελλάδα να αυτοοργανωνόμαστε σε συλλογικότητες, κάτι που ήδη συνέβαινε στο εξωτερικό και ακούει στο όνομα αυτοβοήθεια. Όσον αφορά την εμπειρία από τα Χανιά, μετά από μεγάλη πορεία, δύσκολη και συγκεχυμένη στην αρχή, αποφασισμένοι όμως για την αυτοδιάθεσή μας, στοχεύοντας πάντα σε ένα άνοιγμα πνεύματος και ψυχής, μέσα σε ένα κλίμα δημιουργίας, επικοινωνίας, κατανόησης και επαφής με την ευρύτερη κοινότητα, καταφέραμε να προβληματίσουμε, να ενημερώσουμε, και να ευαισθητοποιήσουμε σε θέματα ψυχικής υγείας απλά και άμεσα, χωρίς τη βοήθεια των ειδικών με ποικίλες δράσεις (π.χ., ραδιοφωνικές εκπομπές, κινηματογραφικές προβολές, έκδοση περιοδικού, κουκλοθέατρο, συμμετοχή σε συνέδρια, φεστιβάλ, ημερίδες και άλλες). Και το κυριότερο το κάναμε από εμάς για εμάς – και όχι μόνο. Η κίνηση αυτή άνοιξε και ευρύτερα στην Ελλάδα καθώς ήρθαμε σε επαφή άτομα από τον ίδιο χώρο και στο ίδιο μήκος κύματος από διάφορα μέρη της Ελλάδος. Από κοινού ιδρύσαμε τον Ιούνιο του 2008 την Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής με την οποία καταφέραμε, σε συνεργασία με το Πανευρωπαϊκό Δίκτυο (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής, με το Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και με το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας Θεσσαλονίκης, και πραγματοποιήσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 2010 το Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Επιζώντων της Ψυχιατρικής.

Γιατί καθώς η ψυχή δεν είναι οικόπεδο προς διαχείριση ούτε των ψυχιάτρων ούτε των φαρμακευτικών εταιρειών αλλά είναι το μέρος που πραγματώνεται η ελευθερία του ατόμου, οφείλουμε οι ίδιοι να συνεχίσουμε να παλεύουμε για την αξιοπρέπειά μας, για την ίδια μας την ύπαρξη, όπως και κάθε άνθρωπος.

Έτσι, λοιπόν, είμαστε αντίθετοι στην κάθε εξουσία που περιορίζει την ελευθερία μας. Η ψυχή, όπως και η ζωή δεν ορίζεται από το κέρδος, ούτε και από την ψυχιατρική για αυτό ακριβώς και είναι αδιαπραγμάτευτη. Ακόμα περισσότερο σε μια εποχή που τεμαχίζει το σώμα από την ψυχή, τον άνθρωπο από τη ζωή, τον άνθρωπο από τον άνθρωπο. Σε μια εποχή που όλα είναι ελεγχόμενα, κατευθυνόμενα, ανελεύθερα, και ο άνθρωπος που αισθάνεται πέραν του αποδεκτού πόνο γίνεται δακτυλοδεικτούμενους αποδιοπομπαίος τράγος για να καλυφτούν σιωπηρά, αποδεκτά απ’ όλους φαινόμενα, όπως οι πόλεμοι, η φτώχεια, ο ρατσισμός, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η ολοένα αυξανόμενη βία. Μήπως τελικά αυτή δεν είναι η νόσος;

Φωτογραφίζουμε όλο αυτό το αδιέξοδο με σκοπό να ανασύρουμε την αναγκαιότητα διεξόδου. Οι απαντήσεις δίνονται μέσα από εμάς τους ίδιους, επανακτώντας την ευθύνη της ζωής μας. Η αυτοβοήθεια, ως κίνηση και χώρος διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας, μπορεί να αποτελέσει, όπως υπήρξε και σε προσωπικό επίπεδο, ένα όχημα που σε μεταφέρει από τα σκοτάδια της ψυχιατρικής βαναυσότητας, του στιγματισμού και της ακύρωσης της ύπαρξης στο φωτεινό σημείο εκείνο που λέγεται ελευθερία, ζωή.

Σας ευχαριστώ πολύ και θα ήθελα να σας απευθύνω ανοιχτή πρόσκληση για όσους ενδιαφέρονται, στο 2ο Φεστιβάλ για την Αυτοβοήθεια και την Ψυχική Υγεία που συνδιοργανώνουμε με την Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας, την Κοινωνική Λέσχη «Φως» Ρεθύμνου» και την Πανελλήνια Επιτροπή των Επιζώντων και που θα λάβει χώρα στα Χανιά, στις 10 και 11 του Ιούνη, στο χώρο του Κοινωνικού Στεκιού-Στεκιού Μεταναστών. Όσοι ενδιαφέρεστε για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε και την ιστοσελίδα της Πανελλήνιας Επιτροπής στην διεύθυνση: epizontespsy.wordpress.com

Κλείνοντας, θα προβάλλουμε τώρα ένα βίντεο 5 λεπτών που ονομάζεται «Ποινικό Αδίκημα η Καθήλωση» και είναι μια παρέμβαση που έγινε το 2007 από φοιτητές του Τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και άλλα μέλη της κοινότητας στο 1ο Συνέδριο Ψυχιατρικής Ανατολικής Ευρώπης στη Θεσσαλονίκη.

Κατηγορίες:Βιβλιοθήκη

Και πλήρως να αναρρώσουμε πάλι δικαιώματα δε θα έχουμε

Ιουνίου 16, 2011 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Αθήνα 09.06 – Χανιά 11.06.2011

 

Ονομάζομαι Γ. Γιαννουλόπουλος, είμαι μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής και απασχολούμαι στην εργασιακή δομή «Το Καφενείο Μας» στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής – το Δαφνί. Το θέμα της εισήγησης είναι: Και πλήρως ν’ αναρρώσουμε πάλι δικαιώματα δε θα έχουμε.

Αρχίζω με κάτι που κυκλοφορεί ευρέως στο χώρο της πραγματικής διεκδίκησης, ίσης μεταχείρισης και δικαιωμάτων των ψυχασθενών. «Η ψύχωση θεωρείται ανίατη, γιατί αν ΔΕΝ διαγιγνώσκονταν ξανά ενώ θα ήταν ήδη διαγνωσμένη από κάποιον άλλον ή θα τραβούσες τον «γιατρό» που τη «διέγνωσε» στα δικαστήρια και θα τον ξεφτίλιζες δικαίως», ή λαμβανομένου υπόψη την πλήρη και ολοκληρωτική καταστροφή της ζωής σου από μια τέτοια διάγνωση, από την κατηγοριοποίησή σου σε τρελό, θα προέβαινες σε άλλου είδους ενέργειες εναντίον του. Τις οποίες εγώ προσωπικά θα τις έβρισκα τελείως αιτιολογημένες και απολύτως αποδεκτές. Γι’ αυτό το λόγο και γιατί το κράτος – το σύστημα καλωσορίζει κάθε μέθοδο που στερεί τα όποια δικαιώματά τους, από πολίτες ή ομάδες πολιτών, άρα τους κάνει ακίνδυνους για αυτό, η κατηγοριοποίηση ως ψυχασθενής από οποιονδήποτε το κράτος του έχει δώσει την ευχέρεια να το κάνει αυτό, θεωρείται τελεσίδικη. Το σύστημα ούτε έχει ούτε είχε ποτέ σκοπό να δώσει κανενός είδους δικαιώματα στους χαρακτηρισμένους απ’ αυτό τρελούς γιατί τους χαρακτήρισε έτσι για να τους τα αφαιρέσει τελεσίδικα, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι μεγαλοπαράγοντες που κόπτονταν για την υποτιθέμενη χειραφέτησή μας και την παραχώρηση σε μας των κλεμμένων από τα αφεντικά τους δικαιωμάτων μας, που νομοθετούσαν δήθεν για το καλό μας, νόμους του είδους ήξεις-αφήξεις, μας κορόιδευαν από την αρχή και ο νους τους ήταν προφανώς στα λεφτά των πακέτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην έμμεση ισχυροποίηση του συστήματος των διακρίσεων. Μιλώντας για το σύστημα τώρα με την 5η αναθεώρηση του DSM (του αμερικανικού συστήματος κατάταξης ψυχασθενών) παύουν στην ουσία να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους λεγόμενους υγιείς και στους αποκαλούμενους ψυχασθενείς, ανάμεσα στη λογική ή μη λογική συμπεριφορά. Ήδη πριν μερικά χρόνια και κατά τη διάρκεια των ταραχών μετά τη δολοφονία του νεαρού στα Εξάρχεια συζητούσαν στα σοβαρά το αν ορισμένες πράξεις που ανήκαν σε ακραίες πολιτικές πρακτικές ήταν ή όχι πράξεις ψυχικά διαταραγμένων ατόμων. Απ’ ότι φαίνεται στο άμεσο μέλλον η λογική ή μη λογική συμπεριφορά θα ορίζεται με κυβερνητικά διατάγματα. Επιστρέφοντας στα προηγούμενα να τονίσω και κάτι άλλο. Σε οποιαδήποτε συζήτηση περί δικαιωμάτων των αποκαλούμενων ψυχασθενών περιλαμβάνεται ή υπονοείται η λέξη ή έκφραση άρρωστος, η συζήτηση πολλές φορές έχει σκοπό να διαιωνίσει την υφιστάμενη κατάσταση και αρκετές φορές να την κάνει πιο χειρότερη. Πάντως μη νομίζετε ότι ο χώρος των ψυχασθενών είναι κάτι το ενιαίο. Υπάρχουν διαφόρων ειδών και προέλευσης και τάξης άτομα. Μιλάμε για δικαιώματα αλλά δεν εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα. Υπάρχουν στο χώρο μας άτομα και των δυο φύλων που έχουν τόσο αλλοτριωθεί και συμβιβαστεί με την κατάταξή τους ως τρίτης κατηγορίας δίποδα, γιατί μη γελιόμαστε έτσι είναι τα πράγματα, που κοιτούν να επωφεληθούν παντοιοτρόπως, κυρίως οικονομικά, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι τους χλευάζουν και τους περιφρονούν πίσω από την πλάτη τους αυτοί που ενδεχομένως τους επαινούν μπροστά τους. Συμβιβασμένα άτομα, χειριζόμενα εύκολα, που κάνουνε ζημιές συνειδητά. Απωθητικά άτομα. Περιττό να σας πω τι γνώμη έχουμε εμείς οι άλλοι για αυτούς. Υπάρχουν άτομα στο χώρο με χρήματα αρκετά που κλαίγονται και κάνουν τον μισοκακόμοιρο κι επωφελούνται πρώτοι απ’ όλους από οποιαδήποτε ευεργετική ρύθμιση στο χώρο. Οπότε καλό είναι όπως έχω αναφέρει ξανά να ζητάτε να μαθαίνετε ποιος είναι ο κάθε ψυχασθενής που σας μιλάει για διεκδικήσεις γιατί κάλλιστα μπορεί να θέλει να σας χρησιμοποιήσει σαν άλλοθι. Και να έχει έσοδα 10 φορές περισσότερα από σας και να μην τον φτάνουν και να θέλει κι άλλα. Έχουμε αρκετούς τέτοιους, ιδιαίτερα όσοι έχουν ή είχαν σχέση με το βρωμερό ελληνικό Δημόσιο και το ευρύτερο Δημόσιο. Όποιος τρώει από ανάγκη όσπρια νιώθει ότι τον κοροϊδεύει αυτός που τρώει κατ’ επιλογή φιλέτα αποκαλώντας τον συνάδελφο και προσπαθώντας να τον πείσει ότι έχουν κοινά συμφέροντα και κοινούς στόχους. Πάντοτε τα συμφέροντα και όχι μόνο τα οικονομικά, αυτού που ξοδεύει 5 ευρώ και του λείπουν θα είναι ενάντια στα συμφέροντα αυτού που ξοδεύει 500 αγόγγυστα.

Ο ευρύτερος χώρος του μη αποδεκτού τρόπου σκέψης, περιλαμβάνει και τρόπους σκέψης, που υλοποιούνται σε τύπους δράσης που ορθώς δεν είναι αποδεκτοί. Θα σας θεωρούσα ηλίθιους αν προσπαθούσα να σας πείσω ότι όλοι οι χαρακτηρισμένοι τρελοί, είμαστε θύματα της «κακής κοινωνίας» ή της εξουσίας. Αντίθετα ορισμένοι από μας θέλουν κρέμασμα χωρίς πολλά-πολλά λόγια. Αυτοί όμως που για πολλούς από μας θεωρούνται όχι συνάδελφοι αλλά ρεμάλια, προωθούνται τεχνηέντως σε θέσεις κλειδιά στο χώρο της διεκδίκησης των ψυχασθενών γιατί είναι τόσο σάπιοι, που συνεργάζονται με τον οποιοδήποτε, αν και αυτός ο οποιοσδήποτε, είναι εμφανές ότι τους χρησιμοποιεί εναντίον των συμφερόντων του χώρου των ψυχασθενών και υπέρ των δικών του οικονομικών κυρίως συμφερόντων, αλλά και όχι μόνο οικονομικών. Υπάρχουν αρκετά άτομα και των δυο φύλων στην κοινωνία που ηδονίζονται, ίσως και σεξουαλικά, με τη σκέψη ότι ελέγχουν, ότι είναι οι κυρίαρχοι ενός χώρου, και δεν εννοώ μόνο τον χώρο των τρελών. Υπάρχουν ένα σωρό άλλοι χώροι, όπως υπάρχει ΚΑΙ ο χώρος των τρελών, με ή χωρίς εισαγωγικά. Στην ουσία όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τη διεκδίκηση δικαιωμάτων και δεν κινούμαστε ούτε από οικονομικούς ούτε από ψυχοπαθολογικούς λόγους, καταλαβαίνουμε το μάταιο του πράγματος. Όταν έχουμε από τη μια πλευρά τη φυσική μοχθηρία ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού, και από την άλλη τους περισσότερους δημόσιους υπαλλήλους που δουλεύουν στον ευρύτερο χώρο του Δημοσίου που έχει σχέση με ψυχασθενείς, να μας θεωρούν ζώα, παρότι χτίζουν τις καριέρες τους, καλοπληρωμένες μάλιστα, πάνω στην αγωνία μας.  Και αυτά χάρη στην καταραμένη τη μονιμότητα και στις πλάτες αυτών που τους διόρισαν. Έχουμε και τους ιδιώτες που ενδιαφέρθηκαν για το χώρο από τότε που άρχισε να δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση τα πακέτα με τα λεφτά και έχουν πέσει πάνω στον χώρο και τον ρημάζουν, με τη βοήθεια διεφθαρμένων στοιχείων του Δημοσίου, και οι οποίοι μας θεωρούν εμπόρευμα. Έχουμε και τις φαρμακευτικές εταιρίες οι οποίες διαμέσου των τόσο πολλών ατόμων και ομάδων που έχουν στη λίστα παροχών τους ελέγχουν ένα πολύ-πολύ μεγάλο μέρος του χώρου. Έχουμε φτάσει σε σημείο να ακούμε ότι έγινε ένας σύλλογος ψυχασθενών και το πρώτο που να σκεφτόμαστε είναι ποια Μ.Κ.Ο. τον έστησε και πόσους προσεταιρίστηκε από τον χώρο των ψυχασθενών. Καταλαβαίνουμε το μάταιο, είναι όμως και το γαμώτο. Αν δείτε κάτι φάτσες νυφίτσας που κυκλοφορούν στο χώρο θα κατανοήσετε τους λόγους που παρότι μάταιο πρέπει να ασχοληθούμε με τη διεκδίκηση. Οι λεγόμενες Μ.Κ.Ο. είναι ένας χώρος που επηρεάζει κατεξοχήν αρνητικά την προσπάθεια της διεκδίκησης, της ίσης μεταχείρισής μας από το κράτος. Καταρχήν δεν τους κάλεσε κανείς μας να ασχοληθούν με το χώρο αυτό. Μόνοι τους το έκαναν και από μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Δεν τους είπε κανένας να επεκταθούν σε όλη τη χώρα ανοίγοντας παραρτήματα παντού και παίρνοντας αρμοδιότητες του Δημοσίου, το οποίο έχει 2 εκατομμύρια υπαλλήλους. Δεν τους είπε κανείς να στήσουν ή να ελέγχουν συλλόγους ψυχασθενών, χρησιμοποιώντας τους σαν πολιορκητικό κριό στις όποιες κινητοποιήσεις – διεκδικήσεις τους. Σας θυμίζω ξανά ότι είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και όμως κάθε φορά που κινητοποιούνται ζητώντας τι άλλο, λεφτά, οι ανακοινώσεις τους και συνεντεύξεις τους είναι έτσι δομημένες που προτρέπουν τον άσχετο πολίτη να υιοθετήσει την άποψη ότι το κράτος τους χρωστάει τα λεφτά που απαιτούν, ότι είναι κάτι σαν παράρτημα του κράτους. Δεν άκουσα όμως κανέναν να τους πει ότι αν θέλουν λεφτά να πάνε να πάρουν δάνεια από τράπεζα, σαν κάθε επιχείρηση, και όχι να τα παίρνουν από την τσέπη τη δική μας. Γιατί τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ήρθαν για να τα παίρνουν μεταξύ άλλων και οι κύριοι και κυρίες των Μ.Κ.Ο. Αν και πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως οι λόγοι που ήρθαν αυτά τα χρήματα δεν έχουν καμία σχέση με τους λόγους που υποθέτουμε ότι για αυτούς ήρθαν. Το ξαναλέω. Το κράτος των 2 εκατομμυρίων υπαλλήλων δεν είχε κανένα λόγο ή ανάγκη να δώσει οποιαδήποτε άδεια σε Μ.Κ.Ο. Οι ιδιώτες έχουν φτάσει σε σημείο να ελέγχουν το 40% και πλέον της λεγόμενης αποασυλοποίησης, οπότε μπορούν να επιβάλλουν τους όρους τους στο κράτος. Αυτή η τόσο μεγάλη διείσδυση έγινε βαθμηδόν και αθόρυβα. Αλλά και πάλι κάποιοι μεγαλοδημόσιοι υπάλληλοι έβαζαν τις υπογραφές τους. Και φτάνουμε στο ερώτημα. Τι έκαναν οι δημόσιοι υπάλληλοι του αντίστοιχου χώρου για να εμποδίσουν αυτή την εξέλιξη. Γιατί δεν κινητοποιήθηκαν από την αρχή ενάντια στην παραχώρηση κρατικών αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες, στις Μ.Κ.Ο., και ειδικότερα γιατί να χρηματοδοτεί το κράτος ιδιώτες, για να κάνουν τη δουλειά που για αυτήν προσέλαβε στρατιές ολόκληρες δημοσίων υπαλλήλων. Ή οι αντίστοιχοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άχρηστοι και πρέπει συλλήβδην να απολυθούν ή οι Μ.Κ.Ο. κάνουν καλύτερα τη δουλειά οπότε και πάλι οι αντίστοιχοι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να απολυθούν. Φυσικά δεν παραβλέπω και τη λογικότερη για τη χώρα μας εκδοχή, ότι οι κύριοι-κύριοι δημόσιοι υπάλληλοι προσλήφθηκαν για να κάθονται, για να τους έχουμε στο σβέρκο μας μια ζωή, να μη χάσουμε και το είδος τους και για αυτό το λόγο να μην ενδιαφέρθηκαν καν να αντιδράσουν για το ξεπούλημα της ψυχικής υγείας στους ιδιώτες. Αν όμως τη συγκεκριμένη περίοδο τους πείραζες ένα ευρώ από αυτά τα λεφτά που τρώγανε από το Δημόσιο θα γινόταν πόλεμος. Και πολλοί από συμπεριφορά… αρουραίοι. Η μονιμότητα βλέπετε και οι πλάτες αυτών που τους διόρισαν. Και μέσα σ’ όλα αυτά εμείς και ο κάθε ανίσχυρος χώρος και ομάδα πολιτών περιμένουμε να ευαρεστηθεί αυτό το πολυποίκιλο λεφούσι, να μας δώσει μερικά θεσμικά και οικονομικά ψίχουλα από τα αποφάγια του, ενώ θα έπρεπε να κάνουμε οτιδήποτε για να επισπεύσουμε την ολοσχερή καταστροφή του σαν εχθρού όλης της κοινωνίας και όχι να ανεχόμαστε τις συνεχείς διεκδικήσεις του. Επιστρέφοντας στο θέμα των ιδιωτών επιχειρηματιών που χώθηκαν στο χώρο της ψυχικής υγείας – αποκατάστασης – φροντίδας στο τέλος θα πείσουν όλο τον κόσμο ότι αυτοί έχουν την ευθύνη ΚΑΙ της ψυχιατρικής περίθαλψης, και όχι το κράτος, γιατί κλείνοντας τα ψυχιατρεία χωρίς κανένα σχεδιασμό για το μέλλον των νοσηλευομένων, απλώς τους έστειλαν στις ιδιωτικές κλινικές και τα ιδιωτικά ψυχιατρεία, σαν δώρο. Και μαζί μ’ αυτούς και καινούριες άδειες για καινούρια ιδιωτικά ψυχιατρεία. Και αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι του χώρου πλην μιας μικρής μερίδας του δεν αντέδρασαν αναρωτιέμαι αν ο ρόλος τους είναι η προστασία του δημόσιου συμφέροντος ή όχι, και πώς την αντιλαμβάνονται αυτή την προστασία. Οι ιδιώτες μπαίνοντας στο χώρο του κινήματος των ψυχασθενών προσεταιρίστηκαν ή  και δημιούργησαν συλλόγους ψυχασθενών κάνοντάς τους προέκταση των επιχειρήσεών τους. Αυτή τη στιγμή η φωνή των περισσότερων συλλόγων ψυχασθενών είναι η φωνή των ιδιωτικών επιχειρήσεων που τους χρηματοδοτούν και τους μανατζάρουν. Και όπως είπα και πριν είναι ανάμεσά μας όλων των ειδών οι χαρακτήρες, και το χειρότερο είδος, κάτι βαρεμένοι ηλίθιοι, που τους κουρδίζουν και τους αμολάνε, δηλαδή τους σπρώχνουν, για να κάνουν παντός είδους ζημιές και αυτοί στα παρασκήνια περιμένουν να μαζέψουν τους καρπούς των κόπων τους, πάντα οικονομικούς καρπούς. Θέλουν να μονοπωλήσουν το χώρο, είναι ζωτική ανάγκη για αυτούς, να μην ακούγεται καμία φωνή αμφισβήτησης των απόψεών τους, γιατί αμφισβήτηση σημαίνει λιγότερα λεφτά από το πρόθυμο ελληνικό κράτος. Πρόθυμο πολλές φορές μέχρις παρεξηγήσεως. Και φυσικά, φυσικότατα, οι πάντα πρόθυμοι φρενοβλαβείς όπως τους ονομάζουμε εμείς οι υπόλοιποι είναι έτοιμοι να κάνουν τούμπες ή τίποτα χειρότερο όταν τους το ζητήσουν γιατί το θεωρούν τιμή τους να τους πουν μπράβο οι πάτρωνές τους. Αν πούμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, οι χειριστές αυτών των κυρίων-κύριων φρενοβλαβών συμπεριφέρονται περισσότερο σαν βοσκοί, και απορώ γιατί αυτό δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό από τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Και μόνο ο ευκρινέστατος τοίχος ανάμεσα τους θα έπρεπε να τους έχει προβληματίσει. Θα έπρεπε αλλά δεν… Δεδομένου ότι υπάρχουν και ψυχικά διαταραγμένα άτομα που κοιμούνται στους δρόμους και στα πάρκα άστεγοι και παραμελημένοι καλό θα ήταν όταν μιλάει ένας ψυχασθενής ή οποιοσδήποτε του χώρου για διεκδικήσεις ή επιδοτήσεις ή για παροχές, να αναρωτιέστε αν αυτές οι παροχές μπορούν να αξιοποιηθούν από τους ψυχασθενείς που βρίσκονται σε τρισάθλια κατάσταση, κοινωνικά και οικονομικά, ή μόνο από τους παντός είδους δικτυωμένους και τους γλύφτες, οι οποίοι συνήθως είναι και πρώτοι σε οικονομικές διεκδικήσεις, προφανώς για να αποδείξουν ότι πράγματι είναι κατώτερο είδος και δίκαια είναι στο κοινωνικό περιθώριο σαν κάστα παρίας. Και προσωπικά με τρομάζει η προοπτική να αποκτήσουν πλήρη δικαιώματα αυτά τα γαϊδούρια γιατί θα τα χρησιμοποιήσουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό εναντίον των υπολοίπων. Μπροστά στην ψυχική σαπίλα οποιοσδήποτε είναι ανυπεράσπιστος. Κλείνω με ένα σχόλιο πάνω στην τροποποίηση του Υπουργού Υγείας για την παρακράτηση χρημάτων από τους ενοίκους των στεγαστικών εξωνοσοκομειακών δομών του Δημοσίου. Υπάρχουν οι αδέκαροι με ένα επίδομα πρόνοιας ή την κατώτερη αναπηρική σύνταξη του ΙΚΑ χωρίς κανένα άλλον πόρο. Εντελώς ξεκρέμαστοι. Το να πάρεις τα λεφτά αυτών των ανθρώπων είναι αμάρτημα. Υπάρχουν άτομα με προσωπική περιουσία που μένουν σε στεγαστικές δομές του Δημοσίου με πληρωμένα τα έξοδα όλα. Αυτά τα άτομα έπρεπε να είχαν πληρώσει συμμετοχή από χρόνια ή να είχαν εκδιωχτεί και όχι να απολαμβάνουν τα πάντα δωρεάν, καταλαμβάνοντας θέσεις στέγασης σε βάρος αυτών που τις έχουν πράγματι ανάγκη. Θυμηθείτε, πολλοί κοιμούνται στους δρόμους, τρελαμένοι. Υπάρχουν άτομα που τα έχουν παρκάρει σε στεγαστικές δομές-διαμερίσματα, τύποις απένταρα, αλλά με οικογενειακή περιουσία. Δε με αφορά το γιατί και το πώς βρέθηκαν εκεί. Αφού οι δικοί τους έχουν λεφτά να τους νοικιάσουν ένα διαμέρισμα να μένουν. Μην ξεχνούμε την πληθώρα των εντελώς άστεγων και πραγματικά άπορων τόσο προσωπικά όσο και οικογενειακά, ψυχασθενών. Και οι κύριοι και κυρίες φιλοξενούμενοι των διαμερισμάτων αυτών πρέπει να καταλάβουν ότι δεν τους ανήκουν και δε γίνεται να εγκρίνουν οι ίδιοι ποιος θα φιλοξενείται εκεί και ποιος όχι. Αυτά μπορούν να τα κάνουν στο δικό τους σπίτι. Και απορώ γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν τους υποδεικνύεται αυτό σαφέστατα και τελεσίδικα. Το να έχουν στεγαστικές ή άλλου είδους παροχές άτομα από το χώρο των ψυχασθενών τα οποία αντικειμενικά δεν τις δικαιούνται, σημαίνει ότι θεωρούν τους εαυτούς τους έξυπνους και τους άλλους ηλίθιους. Οπότε αν εξαιρέσουμε την κατηγορία των απένταρων που προανέφερα, το αν θα πάρουν και τι θα πάρουν από τους υπόλοιπους δε μας αφορά γιατί δεν είμαστε και μαζοχιστές. Όποιοι κοιτάνε την πάρτη τους στο τέλος μένουν μόνοι τους. Αν και έχω την περίεργη εντύπωση, ότι αυτοί που τους παραχώρησαν αυτά τα προνόμια θα τους βοηθήσουν να τα διατηρήσουν εις βάρος των υπολοίπων. Συνοψίζοντας, όπως είναι σήμερα η κατάσταση τα δικαιώματα των ψυχασθενών είναι πολύ χαμηλά στις προτεραιότητες, και μόνο μέσα από τη σύνδεσή τους με ένα ευρύτερο διεκδικητικό πλαίσιο, μπορούμε να προσπαθήσουμε για την επαναφορά τους, μακριά όμως από επιχειρηματικές ή άλλες εξίσου αρνητικές επιρροές. Και σε καμιά περίπτωση δε γίνεται να εμπιστευτούμε τις λεγόμενες «καλές προθέσεις» όσων πρόσκεινται αντικειμενικά στην ευρύτερη παράταξη αυτών που μας τα στέρησαν. Και μόνο στη σκέψη ότι ορισμένοι κύριοι και κυρίες στήνουν σεβαστές κατά τη γνώμη του όχλου, καριέρες, πατώντας και εκμεταλλευόμενοι τον πόνο και την αγωνία των όποιων νομικά ανίσχυρων ανθρώπων, φτάνει να νιώσει αηδία για αυτούς ο οποιοσδήποτε διαθέτει ένα ελάχιστο ίχνος αξιοπρέπειας. Και όσο για τους αποκαλούμενους ψυχασθενείς οποιοσδήποτε από αυτούς δεν έχει ψυχοσύνθεση ευχαριστημένου ανδράποδου, όποιος από αυτούς δεν έχει πειστεί ότι πρέπει να ζει μια ζωή με σκυμμένο κεφάλι μπροστά σε υπανθρώπους, αυτός ξέρει ότι τα πραγματικά ζώα είναι αυτά που τον υποβίβασαν, αυτόν στην κατηγορία του ζώου. Δεν θέλουμε δικαιοσύνη με την αστική έννοια του όρου. Θέλουμε δικαιοσύνη με βάση τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου μας. Όταν εμείς κλαίμε αυτοί γελάνε. Όταν πονάμε αδιαφορούν, όταν μας απορρίπτουν μας προτείνουν ψυχοφάρμακα. Μας έκλεψαν τη ζωή μας και δεν έχουμε άλλη. Και προσέχουν να μη ζητήσουμε το αυτονόητο. Να την πάρουμε πίσω. Γιατί τότε θα υποβιβαστούν στο πραγματικό επίπεδο που δικαιούνται. Σε έναν απλό ρόλο ταπεινού κλητήρα του συστήματος. Με όλους τους συνειρμούς που φέρει η έννοια. Και τα συναισθήματα που γεννά.

Κατηγορίες:Βιβλιοθήκη

Δελτίο Τύπου

Ιουνίου 16, 2011 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Η Ομάδα Αυτοβοήθειας Ατόμων με Ψυχική Εμπειρία Χανίων, η Πανελλαδική Επιτροπή (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής, η Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας και η Κοινωνική Λέσχη «Φως» Ρεθύμνου διοργανώνουμε το 2ο Φεστιβάλ «Ψυχική Υγεία και Αυτοβοήθεια» το Σάββατο 11 Ιουνίου 2011 από τις 18:00 στο Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών Χανίων.

 

Ανήκουμε σε διάφορες συλλογικότητες χρηστών και πρώην χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας με κοινά χαρακτηριστικά και παρεμφερείς σκοπούς. Προσπαθούμε να αλλάξουμε την οπτική που μας βλέπει η υπόλοιπη κοινότητα-κοινωνία, και τον τρόπο να εξουδετερώσουμε τον ψυχικό πόνο πέρα από τις κλασικές και κατεστημένες μεθόδους που όπως έχουμε διαπιστώσει δεν παράγουν τα επιθυμητά αποτελέσματα που ισχυρίζονται όσοι μας τις επιβάλουν άμεσα ή έμμεσα και η υιοθέτηση αυτών των μεθόδων, υποτίθεται θεραπείας, έχει ως συνέπεια, εκτός των άλλων, τη δραστική μείωση του προσδόκιμου ζωής μας άρα είναι επιζήμιες για μας και την προσπάθειά μας να ξαναπάρουμε πίσω τα κλεμμένα μας δικαιώματα και να εξουδετερώσουμε την τεχνητή εικόνα του στιγματισμού μας.

 

Και δεδομένου ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως για να αλλάξουμε τον τρόπο αντιμετώπισής μας και τη γνώμη του μεγαλύτερου μέρους του ψυχιατρικού χώρου γιατί από εκεί ακριβώς ξεκινάει ο στιγματισμός μας, αυτοί χαράζουν τις γραμμές που πάνω τους θα δομηθεί η υποτίθεται αντικειμενική άποψη του κόσμου για το τι είναι λογική συμπεριφορά ή όχι, προσπαθούμε το κατά δύναμη να ενημερώσουμε τους πολίτες ότι η ενδεχόμενη άσχημη γνώμη που έχουν σχηματίσει για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία βολεύει αυτούς που τους συμφέρει να μη θίγουν τα κακώς κείμενα, αυτούς που κερδοσκοπούν εις βάρος μας και εις βάρος των οικογενειών μας και αυτούς που ζουν πλουσιοπάροχα εις βάρος της κοινωνίας πουλώντας θεωρίες και φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

 

Σας προσκαλούμε λοιπόν αυτό το Σάββατο στις 18:00 στο Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών στα Χανιά για να ανταλλάξουμε απόψεις, να συζητήσουμε αλλά και να διασκεδάσουμε!

 

Πρόγραμμα:

Από τις 18:00

  • Ομιλίες επιζώντων της Ψυχιατρικής:

– «Και πλήρως να αναρρώσουμε πάλι δικαιώματα δε θα έχουμε», Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής

– «Διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή», Γιάννης Καρτεράκης, Ομάδα Αυτοβοήθειας Ατόμων με Ψυχική Εμπειρία Χανίων

– «Κριτική στον Ψυχιατρικό Θεσμό», Ντία Κουτσογιάννη, Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας

  • Προβολή ντοκυμαντέρ «Οι Επιζώντες», του Σταύρου Ψυλλάκη, 2011
  • Ανοιχτή συζήτηση

 

Από τις 21:30

  • Μουσικές (και άλλες) performances
  • Κλείσιμο με πάρτυ

 

Παράλληλη έκθεση

Με πίνακες ζωγραφικής του Γιάννη Παπαδάκη

Κατηγορίες:Βιβλιοθήκη

2ο Φεστιβάλ Ψυχικής Υγείας και Αυτοβοήθειας

Ιουνίου 16, 2011 Τα σχόλια έχουν κλείσει