Αρχική > Βιβλιοθήκη > Και πλήρως να αναρρώσουμε πάλι δικαιώματα δε θα έχουμε

Και πλήρως να αναρρώσουμε πάλι δικαιώματα δε θα έχουμε

Ιουνίου 16, 2011

Αθήνα 09.06 – Χανιά 11.06.2011

 

Ονομάζομαι Γ. Γιαννουλόπουλος, είμαι μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής και απασχολούμαι στην εργασιακή δομή «Το Καφενείο Μας» στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής – το Δαφνί. Το θέμα της εισήγησης είναι: Και πλήρως ν’ αναρρώσουμε πάλι δικαιώματα δε θα έχουμε.

Αρχίζω με κάτι που κυκλοφορεί ευρέως στο χώρο της πραγματικής διεκδίκησης, ίσης μεταχείρισης και δικαιωμάτων των ψυχασθενών. «Η ψύχωση θεωρείται ανίατη, γιατί αν ΔΕΝ διαγιγνώσκονταν ξανά ενώ θα ήταν ήδη διαγνωσμένη από κάποιον άλλον ή θα τραβούσες τον «γιατρό» που τη «διέγνωσε» στα δικαστήρια και θα τον ξεφτίλιζες δικαίως», ή λαμβανομένου υπόψη την πλήρη και ολοκληρωτική καταστροφή της ζωής σου από μια τέτοια διάγνωση, από την κατηγοριοποίησή σου σε τρελό, θα προέβαινες σε άλλου είδους ενέργειες εναντίον του. Τις οποίες εγώ προσωπικά θα τις έβρισκα τελείως αιτιολογημένες και απολύτως αποδεκτές. Γι’ αυτό το λόγο και γιατί το κράτος – το σύστημα καλωσορίζει κάθε μέθοδο που στερεί τα όποια δικαιώματά τους, από πολίτες ή ομάδες πολιτών, άρα τους κάνει ακίνδυνους για αυτό, η κατηγοριοποίηση ως ψυχασθενής από οποιονδήποτε το κράτος του έχει δώσει την ευχέρεια να το κάνει αυτό, θεωρείται τελεσίδικη. Το σύστημα ούτε έχει ούτε είχε ποτέ σκοπό να δώσει κανενός είδους δικαιώματα στους χαρακτηρισμένους απ’ αυτό τρελούς γιατί τους χαρακτήρισε έτσι για να τους τα αφαιρέσει τελεσίδικα, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι μεγαλοπαράγοντες που κόπτονταν για την υποτιθέμενη χειραφέτησή μας και την παραχώρηση σε μας των κλεμμένων από τα αφεντικά τους δικαιωμάτων μας, που νομοθετούσαν δήθεν για το καλό μας, νόμους του είδους ήξεις-αφήξεις, μας κορόιδευαν από την αρχή και ο νους τους ήταν προφανώς στα λεφτά των πακέτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην έμμεση ισχυροποίηση του συστήματος των διακρίσεων. Μιλώντας για το σύστημα τώρα με την 5η αναθεώρηση του DSM (του αμερικανικού συστήματος κατάταξης ψυχασθενών) παύουν στην ουσία να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους λεγόμενους υγιείς και στους αποκαλούμενους ψυχασθενείς, ανάμεσα στη λογική ή μη λογική συμπεριφορά. Ήδη πριν μερικά χρόνια και κατά τη διάρκεια των ταραχών μετά τη δολοφονία του νεαρού στα Εξάρχεια συζητούσαν στα σοβαρά το αν ορισμένες πράξεις που ανήκαν σε ακραίες πολιτικές πρακτικές ήταν ή όχι πράξεις ψυχικά διαταραγμένων ατόμων. Απ’ ότι φαίνεται στο άμεσο μέλλον η λογική ή μη λογική συμπεριφορά θα ορίζεται με κυβερνητικά διατάγματα. Επιστρέφοντας στα προηγούμενα να τονίσω και κάτι άλλο. Σε οποιαδήποτε συζήτηση περί δικαιωμάτων των αποκαλούμενων ψυχασθενών περιλαμβάνεται ή υπονοείται η λέξη ή έκφραση άρρωστος, η συζήτηση πολλές φορές έχει σκοπό να διαιωνίσει την υφιστάμενη κατάσταση και αρκετές φορές να την κάνει πιο χειρότερη. Πάντως μη νομίζετε ότι ο χώρος των ψυχασθενών είναι κάτι το ενιαίο. Υπάρχουν διαφόρων ειδών και προέλευσης και τάξης άτομα. Μιλάμε για δικαιώματα αλλά δεν εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα. Υπάρχουν στο χώρο μας άτομα και των δυο φύλων που έχουν τόσο αλλοτριωθεί και συμβιβαστεί με την κατάταξή τους ως τρίτης κατηγορίας δίποδα, γιατί μη γελιόμαστε έτσι είναι τα πράγματα, που κοιτούν να επωφεληθούν παντοιοτρόπως, κυρίως οικονομικά, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι τους χλευάζουν και τους περιφρονούν πίσω από την πλάτη τους αυτοί που ενδεχομένως τους επαινούν μπροστά τους. Συμβιβασμένα άτομα, χειριζόμενα εύκολα, που κάνουνε ζημιές συνειδητά. Απωθητικά άτομα. Περιττό να σας πω τι γνώμη έχουμε εμείς οι άλλοι για αυτούς. Υπάρχουν άτομα στο χώρο με χρήματα αρκετά που κλαίγονται και κάνουν τον μισοκακόμοιρο κι επωφελούνται πρώτοι απ’ όλους από οποιαδήποτε ευεργετική ρύθμιση στο χώρο. Οπότε καλό είναι όπως έχω αναφέρει ξανά να ζητάτε να μαθαίνετε ποιος είναι ο κάθε ψυχασθενής που σας μιλάει για διεκδικήσεις γιατί κάλλιστα μπορεί να θέλει να σας χρησιμοποιήσει σαν άλλοθι. Και να έχει έσοδα 10 φορές περισσότερα από σας και να μην τον φτάνουν και να θέλει κι άλλα. Έχουμε αρκετούς τέτοιους, ιδιαίτερα όσοι έχουν ή είχαν σχέση με το βρωμερό ελληνικό Δημόσιο και το ευρύτερο Δημόσιο. Όποιος τρώει από ανάγκη όσπρια νιώθει ότι τον κοροϊδεύει αυτός που τρώει κατ’ επιλογή φιλέτα αποκαλώντας τον συνάδελφο και προσπαθώντας να τον πείσει ότι έχουν κοινά συμφέροντα και κοινούς στόχους. Πάντοτε τα συμφέροντα και όχι μόνο τα οικονομικά, αυτού που ξοδεύει 5 ευρώ και του λείπουν θα είναι ενάντια στα συμφέροντα αυτού που ξοδεύει 500 αγόγγυστα.

Ο ευρύτερος χώρος του μη αποδεκτού τρόπου σκέψης, περιλαμβάνει και τρόπους σκέψης, που υλοποιούνται σε τύπους δράσης που ορθώς δεν είναι αποδεκτοί. Θα σας θεωρούσα ηλίθιους αν προσπαθούσα να σας πείσω ότι όλοι οι χαρακτηρισμένοι τρελοί, είμαστε θύματα της «κακής κοινωνίας» ή της εξουσίας. Αντίθετα ορισμένοι από μας θέλουν κρέμασμα χωρίς πολλά-πολλά λόγια. Αυτοί όμως που για πολλούς από μας θεωρούνται όχι συνάδελφοι αλλά ρεμάλια, προωθούνται τεχνηέντως σε θέσεις κλειδιά στο χώρο της διεκδίκησης των ψυχασθενών γιατί είναι τόσο σάπιοι, που συνεργάζονται με τον οποιοδήποτε, αν και αυτός ο οποιοσδήποτε, είναι εμφανές ότι τους χρησιμοποιεί εναντίον των συμφερόντων του χώρου των ψυχασθενών και υπέρ των δικών του οικονομικών κυρίως συμφερόντων, αλλά και όχι μόνο οικονομικών. Υπάρχουν αρκετά άτομα και των δυο φύλων στην κοινωνία που ηδονίζονται, ίσως και σεξουαλικά, με τη σκέψη ότι ελέγχουν, ότι είναι οι κυρίαρχοι ενός χώρου, και δεν εννοώ μόνο τον χώρο των τρελών. Υπάρχουν ένα σωρό άλλοι χώροι, όπως υπάρχει ΚΑΙ ο χώρος των τρελών, με ή χωρίς εισαγωγικά. Στην ουσία όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τη διεκδίκηση δικαιωμάτων και δεν κινούμαστε ούτε από οικονομικούς ούτε από ψυχοπαθολογικούς λόγους, καταλαβαίνουμε το μάταιο του πράγματος. Όταν έχουμε από τη μια πλευρά τη φυσική μοχθηρία ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού, και από την άλλη τους περισσότερους δημόσιους υπαλλήλους που δουλεύουν στον ευρύτερο χώρο του Δημοσίου που έχει σχέση με ψυχασθενείς, να μας θεωρούν ζώα, παρότι χτίζουν τις καριέρες τους, καλοπληρωμένες μάλιστα, πάνω στην αγωνία μας.  Και αυτά χάρη στην καταραμένη τη μονιμότητα και στις πλάτες αυτών που τους διόρισαν. Έχουμε και τους ιδιώτες που ενδιαφέρθηκαν για το χώρο από τότε που άρχισε να δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση τα πακέτα με τα λεφτά και έχουν πέσει πάνω στον χώρο και τον ρημάζουν, με τη βοήθεια διεφθαρμένων στοιχείων του Δημοσίου, και οι οποίοι μας θεωρούν εμπόρευμα. Έχουμε και τις φαρμακευτικές εταιρίες οι οποίες διαμέσου των τόσο πολλών ατόμων και ομάδων που έχουν στη λίστα παροχών τους ελέγχουν ένα πολύ-πολύ μεγάλο μέρος του χώρου. Έχουμε φτάσει σε σημείο να ακούμε ότι έγινε ένας σύλλογος ψυχασθενών και το πρώτο που να σκεφτόμαστε είναι ποια Μ.Κ.Ο. τον έστησε και πόσους προσεταιρίστηκε από τον χώρο των ψυχασθενών. Καταλαβαίνουμε το μάταιο, είναι όμως και το γαμώτο. Αν δείτε κάτι φάτσες νυφίτσας που κυκλοφορούν στο χώρο θα κατανοήσετε τους λόγους που παρότι μάταιο πρέπει να ασχοληθούμε με τη διεκδίκηση. Οι λεγόμενες Μ.Κ.Ο. είναι ένας χώρος που επηρεάζει κατεξοχήν αρνητικά την προσπάθεια της διεκδίκησης, της ίσης μεταχείρισής μας από το κράτος. Καταρχήν δεν τους κάλεσε κανείς μας να ασχοληθούν με το χώρο αυτό. Μόνοι τους το έκαναν και από μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Δεν τους είπε κανένας να επεκταθούν σε όλη τη χώρα ανοίγοντας παραρτήματα παντού και παίρνοντας αρμοδιότητες του Δημοσίου, το οποίο έχει 2 εκατομμύρια υπαλλήλους. Δεν τους είπε κανείς να στήσουν ή να ελέγχουν συλλόγους ψυχασθενών, χρησιμοποιώντας τους σαν πολιορκητικό κριό στις όποιες κινητοποιήσεις – διεκδικήσεις τους. Σας θυμίζω ξανά ότι είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και όμως κάθε φορά που κινητοποιούνται ζητώντας τι άλλο, λεφτά, οι ανακοινώσεις τους και συνεντεύξεις τους είναι έτσι δομημένες που προτρέπουν τον άσχετο πολίτη να υιοθετήσει την άποψη ότι το κράτος τους χρωστάει τα λεφτά που απαιτούν, ότι είναι κάτι σαν παράρτημα του κράτους. Δεν άκουσα όμως κανέναν να τους πει ότι αν θέλουν λεφτά να πάνε να πάρουν δάνεια από τράπεζα, σαν κάθε επιχείρηση, και όχι να τα παίρνουν από την τσέπη τη δική μας. Γιατί τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ήρθαν για να τα παίρνουν μεταξύ άλλων και οι κύριοι και κυρίες των Μ.Κ.Ο. Αν και πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως οι λόγοι που ήρθαν αυτά τα χρήματα δεν έχουν καμία σχέση με τους λόγους που υποθέτουμε ότι για αυτούς ήρθαν. Το ξαναλέω. Το κράτος των 2 εκατομμυρίων υπαλλήλων δεν είχε κανένα λόγο ή ανάγκη να δώσει οποιαδήποτε άδεια σε Μ.Κ.Ο. Οι ιδιώτες έχουν φτάσει σε σημείο να ελέγχουν το 40% και πλέον της λεγόμενης αποασυλοποίησης, οπότε μπορούν να επιβάλλουν τους όρους τους στο κράτος. Αυτή η τόσο μεγάλη διείσδυση έγινε βαθμηδόν και αθόρυβα. Αλλά και πάλι κάποιοι μεγαλοδημόσιοι υπάλληλοι έβαζαν τις υπογραφές τους. Και φτάνουμε στο ερώτημα. Τι έκαναν οι δημόσιοι υπάλληλοι του αντίστοιχου χώρου για να εμποδίσουν αυτή την εξέλιξη. Γιατί δεν κινητοποιήθηκαν από την αρχή ενάντια στην παραχώρηση κρατικών αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες, στις Μ.Κ.Ο., και ειδικότερα γιατί να χρηματοδοτεί το κράτος ιδιώτες, για να κάνουν τη δουλειά που για αυτήν προσέλαβε στρατιές ολόκληρες δημοσίων υπαλλήλων. Ή οι αντίστοιχοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άχρηστοι και πρέπει συλλήβδην να απολυθούν ή οι Μ.Κ.Ο. κάνουν καλύτερα τη δουλειά οπότε και πάλι οι αντίστοιχοι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να απολυθούν. Φυσικά δεν παραβλέπω και τη λογικότερη για τη χώρα μας εκδοχή, ότι οι κύριοι-κύριοι δημόσιοι υπάλληλοι προσλήφθηκαν για να κάθονται, για να τους έχουμε στο σβέρκο μας μια ζωή, να μη χάσουμε και το είδος τους και για αυτό το λόγο να μην ενδιαφέρθηκαν καν να αντιδράσουν για το ξεπούλημα της ψυχικής υγείας στους ιδιώτες. Αν όμως τη συγκεκριμένη περίοδο τους πείραζες ένα ευρώ από αυτά τα λεφτά που τρώγανε από το Δημόσιο θα γινόταν πόλεμος. Και πολλοί από συμπεριφορά… αρουραίοι. Η μονιμότητα βλέπετε και οι πλάτες αυτών που τους διόρισαν. Και μέσα σ’ όλα αυτά εμείς και ο κάθε ανίσχυρος χώρος και ομάδα πολιτών περιμένουμε να ευαρεστηθεί αυτό το πολυποίκιλο λεφούσι, να μας δώσει μερικά θεσμικά και οικονομικά ψίχουλα από τα αποφάγια του, ενώ θα έπρεπε να κάνουμε οτιδήποτε για να επισπεύσουμε την ολοσχερή καταστροφή του σαν εχθρού όλης της κοινωνίας και όχι να ανεχόμαστε τις συνεχείς διεκδικήσεις του. Επιστρέφοντας στο θέμα των ιδιωτών επιχειρηματιών που χώθηκαν στο χώρο της ψυχικής υγείας – αποκατάστασης – φροντίδας στο τέλος θα πείσουν όλο τον κόσμο ότι αυτοί έχουν την ευθύνη ΚΑΙ της ψυχιατρικής περίθαλψης, και όχι το κράτος, γιατί κλείνοντας τα ψυχιατρεία χωρίς κανένα σχεδιασμό για το μέλλον των νοσηλευομένων, απλώς τους έστειλαν στις ιδιωτικές κλινικές και τα ιδιωτικά ψυχιατρεία, σαν δώρο. Και μαζί μ’ αυτούς και καινούριες άδειες για καινούρια ιδιωτικά ψυχιατρεία. Και αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι του χώρου πλην μιας μικρής μερίδας του δεν αντέδρασαν αναρωτιέμαι αν ο ρόλος τους είναι η προστασία του δημόσιου συμφέροντος ή όχι, και πώς την αντιλαμβάνονται αυτή την προστασία. Οι ιδιώτες μπαίνοντας στο χώρο του κινήματος των ψυχασθενών προσεταιρίστηκαν ή  και δημιούργησαν συλλόγους ψυχασθενών κάνοντάς τους προέκταση των επιχειρήσεών τους. Αυτή τη στιγμή η φωνή των περισσότερων συλλόγων ψυχασθενών είναι η φωνή των ιδιωτικών επιχειρήσεων που τους χρηματοδοτούν και τους μανατζάρουν. Και όπως είπα και πριν είναι ανάμεσά μας όλων των ειδών οι χαρακτήρες, και το χειρότερο είδος, κάτι βαρεμένοι ηλίθιοι, που τους κουρδίζουν και τους αμολάνε, δηλαδή τους σπρώχνουν, για να κάνουν παντός είδους ζημιές και αυτοί στα παρασκήνια περιμένουν να μαζέψουν τους καρπούς των κόπων τους, πάντα οικονομικούς καρπούς. Θέλουν να μονοπωλήσουν το χώρο, είναι ζωτική ανάγκη για αυτούς, να μην ακούγεται καμία φωνή αμφισβήτησης των απόψεών τους, γιατί αμφισβήτηση σημαίνει λιγότερα λεφτά από το πρόθυμο ελληνικό κράτος. Πρόθυμο πολλές φορές μέχρις παρεξηγήσεως. Και φυσικά, φυσικότατα, οι πάντα πρόθυμοι φρενοβλαβείς όπως τους ονομάζουμε εμείς οι υπόλοιποι είναι έτοιμοι να κάνουν τούμπες ή τίποτα χειρότερο όταν τους το ζητήσουν γιατί το θεωρούν τιμή τους να τους πουν μπράβο οι πάτρωνές τους. Αν πούμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, οι χειριστές αυτών των κυρίων-κύριων φρενοβλαβών συμπεριφέρονται περισσότερο σαν βοσκοί, και απορώ γιατί αυτό δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό από τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Και μόνο ο ευκρινέστατος τοίχος ανάμεσα τους θα έπρεπε να τους έχει προβληματίσει. Θα έπρεπε αλλά δεν… Δεδομένου ότι υπάρχουν και ψυχικά διαταραγμένα άτομα που κοιμούνται στους δρόμους και στα πάρκα άστεγοι και παραμελημένοι καλό θα ήταν όταν μιλάει ένας ψυχασθενής ή οποιοσδήποτε του χώρου για διεκδικήσεις ή επιδοτήσεις ή για παροχές, να αναρωτιέστε αν αυτές οι παροχές μπορούν να αξιοποιηθούν από τους ψυχασθενείς που βρίσκονται σε τρισάθλια κατάσταση, κοινωνικά και οικονομικά, ή μόνο από τους παντός είδους δικτυωμένους και τους γλύφτες, οι οποίοι συνήθως είναι και πρώτοι σε οικονομικές διεκδικήσεις, προφανώς για να αποδείξουν ότι πράγματι είναι κατώτερο είδος και δίκαια είναι στο κοινωνικό περιθώριο σαν κάστα παρίας. Και προσωπικά με τρομάζει η προοπτική να αποκτήσουν πλήρη δικαιώματα αυτά τα γαϊδούρια γιατί θα τα χρησιμοποιήσουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό εναντίον των υπολοίπων. Μπροστά στην ψυχική σαπίλα οποιοσδήποτε είναι ανυπεράσπιστος. Κλείνω με ένα σχόλιο πάνω στην τροποποίηση του Υπουργού Υγείας για την παρακράτηση χρημάτων από τους ενοίκους των στεγαστικών εξωνοσοκομειακών δομών του Δημοσίου. Υπάρχουν οι αδέκαροι με ένα επίδομα πρόνοιας ή την κατώτερη αναπηρική σύνταξη του ΙΚΑ χωρίς κανένα άλλον πόρο. Εντελώς ξεκρέμαστοι. Το να πάρεις τα λεφτά αυτών των ανθρώπων είναι αμάρτημα. Υπάρχουν άτομα με προσωπική περιουσία που μένουν σε στεγαστικές δομές του Δημοσίου με πληρωμένα τα έξοδα όλα. Αυτά τα άτομα έπρεπε να είχαν πληρώσει συμμετοχή από χρόνια ή να είχαν εκδιωχτεί και όχι να απολαμβάνουν τα πάντα δωρεάν, καταλαμβάνοντας θέσεις στέγασης σε βάρος αυτών που τις έχουν πράγματι ανάγκη. Θυμηθείτε, πολλοί κοιμούνται στους δρόμους, τρελαμένοι. Υπάρχουν άτομα που τα έχουν παρκάρει σε στεγαστικές δομές-διαμερίσματα, τύποις απένταρα, αλλά με οικογενειακή περιουσία. Δε με αφορά το γιατί και το πώς βρέθηκαν εκεί. Αφού οι δικοί τους έχουν λεφτά να τους νοικιάσουν ένα διαμέρισμα να μένουν. Μην ξεχνούμε την πληθώρα των εντελώς άστεγων και πραγματικά άπορων τόσο προσωπικά όσο και οικογενειακά, ψυχασθενών. Και οι κύριοι και κυρίες φιλοξενούμενοι των διαμερισμάτων αυτών πρέπει να καταλάβουν ότι δεν τους ανήκουν και δε γίνεται να εγκρίνουν οι ίδιοι ποιος θα φιλοξενείται εκεί και ποιος όχι. Αυτά μπορούν να τα κάνουν στο δικό τους σπίτι. Και απορώ γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις δεν τους υποδεικνύεται αυτό σαφέστατα και τελεσίδικα. Το να έχουν στεγαστικές ή άλλου είδους παροχές άτομα από το χώρο των ψυχασθενών τα οποία αντικειμενικά δεν τις δικαιούνται, σημαίνει ότι θεωρούν τους εαυτούς τους έξυπνους και τους άλλους ηλίθιους. Οπότε αν εξαιρέσουμε την κατηγορία των απένταρων που προανέφερα, το αν θα πάρουν και τι θα πάρουν από τους υπόλοιπους δε μας αφορά γιατί δεν είμαστε και μαζοχιστές. Όποιοι κοιτάνε την πάρτη τους στο τέλος μένουν μόνοι τους. Αν και έχω την περίεργη εντύπωση, ότι αυτοί που τους παραχώρησαν αυτά τα προνόμια θα τους βοηθήσουν να τα διατηρήσουν εις βάρος των υπολοίπων. Συνοψίζοντας, όπως είναι σήμερα η κατάσταση τα δικαιώματα των ψυχασθενών είναι πολύ χαμηλά στις προτεραιότητες, και μόνο μέσα από τη σύνδεσή τους με ένα ευρύτερο διεκδικητικό πλαίσιο, μπορούμε να προσπαθήσουμε για την επαναφορά τους, μακριά όμως από επιχειρηματικές ή άλλες εξίσου αρνητικές επιρροές. Και σε καμιά περίπτωση δε γίνεται να εμπιστευτούμε τις λεγόμενες «καλές προθέσεις» όσων πρόσκεινται αντικειμενικά στην ευρύτερη παράταξη αυτών που μας τα στέρησαν. Και μόνο στη σκέψη ότι ορισμένοι κύριοι και κυρίες στήνουν σεβαστές κατά τη γνώμη του όχλου, καριέρες, πατώντας και εκμεταλλευόμενοι τον πόνο και την αγωνία των όποιων νομικά ανίσχυρων ανθρώπων, φτάνει να νιώσει αηδία για αυτούς ο οποιοσδήποτε διαθέτει ένα ελάχιστο ίχνος αξιοπρέπειας. Και όσο για τους αποκαλούμενους ψυχασθενείς οποιοσδήποτε από αυτούς δεν έχει ψυχοσύνθεση ευχαριστημένου ανδράποδου, όποιος από αυτούς δεν έχει πειστεί ότι πρέπει να ζει μια ζωή με σκυμμένο κεφάλι μπροστά σε υπανθρώπους, αυτός ξέρει ότι τα πραγματικά ζώα είναι αυτά που τον υποβίβασαν, αυτόν στην κατηγορία του ζώου. Δεν θέλουμε δικαιοσύνη με την αστική έννοια του όρου. Θέλουμε δικαιοσύνη με βάση τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου μας. Όταν εμείς κλαίμε αυτοί γελάνε. Όταν πονάμε αδιαφορούν, όταν μας απορρίπτουν μας προτείνουν ψυχοφάρμακα. Μας έκλεψαν τη ζωή μας και δεν έχουμε άλλη. Και προσέχουν να μη ζητήσουμε το αυτονόητο. Να την πάρουμε πίσω. Γιατί τότε θα υποβιβαστούν στο πραγματικό επίπεδο που δικαιούνται. Σε έναν απλό ρόλο ταπεινού κλητήρα του συστήματος. Με όλους τους συνειρμούς που φέρει η έννοια. Και τα συναισθήματα που γεννά.

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλιοθήκη